Best wel prima.

november 11, 2017


Het lege blogscherm staart naar me terug. Het soort van onsamenhangende verhaal wat ik getypt had voor de derde keer verwijderd. Een groot wit vlak om te vullen en geen idee hoe ik het moet verwoorden.
Al vier en een half jaar deel ik al mijn lief en leed op dit stukje internet. Al mijn avonturen voor de hele wereld te lezen. Al mijn gedachten en gevoelens omschreven om mensen te inspireren, te motiveren, te raken en om maar op een manier iets van mezelf te delen. Ik weet niet waarom, maar daar kick ik op. Al zolang ik me kan herinneren wil ik alle avonturen die ik aan ga delen of bedenk ik verhalen over avonturen die ik dan voor wilde lezen, het liefst voor de hele school. Ik wil iets te vertellen hebben.
En de afgelopen jaren waren nogal bewogen. Jullie weten ervan, want ik heb jullie in iedere stap meegenomen. Alle avonturen waren niet alleen de mijne, maar ook die van jullie. Alle intense high's, prachtige herinneren, al mijn grootste dromen en successen, alle momenten waarop ik voelde dat ik intens leefde en met een grote grijns op mijn gezicht en met een twinkeling in mijn ogen huppelend door het leven ging. Maar ook alle intense low's, alle twijfels en onzekerheden, alle duizenden tranen die er in overvloed waren, alle keren dat ik mezelf weer bij elkaar probeerde te rapen en alle shit. Alles hebben jullie mogen lezen. Alles heb ik willen delen. Ieder avontuur tot in detail opgeschreven en opengesteld voor iedereen die er maar tijd aan wilde besteden.
En terwijl ik mijn hart uitstortte, keek ik naar mijn pageviews en zag ik ze stijgen. Keek ik toe hoe mijn bereik groter werd en mijn blog stukje bij beetje groeide en nog meer lezers trok. Nog meer slachtoffers om al mijn gezeik mee te delen. Nog meer mensen die alles van me mochten weten.

En nu staar ik naar een leeg blogscherm. Na de meest intense maanden uit mijn leven, waarin ik eerst een maand glitters en regenbogen en confetti verspreidde waar ik ook liep en con-stant genoot en bezig was met alles uit het leven halen en daarna een aantal maanden waarin ik mezelf onder mijn steen vandaan trok en weer langzaam iets opbouwde waar ik trots op kon zijn, gevuld met emotionele instabiliteit en een lege bankrekening, heb ik mijn leven weer op de rit. Ik kan weer boodschappen doen van mijn eigen geld en ik barst niet meer in huilen uit als er iets onverwachts gebeurd. Op de vraag: 'Hoe gaat het?' antwoord ik, na maanden, niet meer 'fantastisch' of 'steeds een beetje beter', maar: 'Ja, best wel prima'. Want het gaat eigenlijk ook best wel prima. Ik werk veel en kan daar best van genieten. Vooral mijn collega's zorgen ervoor dat ik toch steeds weer met een glimlach door de zaak loop en iedere dag nog een geluksmomentje heb. Ik heb eigenlijk niks om over te zeiken. Ik heb nog steeds lieve vrienden om me heen, ik heb werk en alles gaat oprecht best wel prima. En hoewel dat natuurlijk allemaal super fijn is na maanden vol chaos, staar ik naar een leeg blogscherm en besef ik me dat ik al redelijk lang mijn hartje niet meer heb voelen kloppen. Dat 'best wel prima' misschien een beetje te saai is en dat ik het avontuur mis. En dat ik even niet meer weet wat ik moet delen.
Ik ben verslaafd, denk ik. Een verhalenjunkie. Verslaafd aan avontuur en onzekerheid. Verslaafd aan twijfel en nervositeit en alles wat maar niet normaal en prima is. Verslaafd aan het delen van oprechte en open verhalen, die iets kunnen losmaken bij een ander.
Ik heb vier en een half jaar lang altijd wel iets te vertellen gehad. Altijd wel weer iets om naar uit te kijken of tegenop te zien. Altijd wel weer een moment gehad waarop ik in het diepe moest springen zonder te weten of ik te pletter zou storten of zou zweven. En nu heb ik voor het eerst een prima en een veilig leven. En ik ben heel dankbaar dat ik het heb, want ik had het nodig en ik ben echt oprecht oké. Maar ik kom er ook achter dat veilig niet echt mijn ding is. Dat ik avontuur en adrenaline en twijfel wil en dat ik me iedere dag écht levend wil voelen. Dat ik wil vechten voor mijn dromen en dat ik liever alle hoge up's en alle diepe down's heb dan een stabiele, stijgende lijn. En dat ik dat alles dan wil blijven delen en altijd iets wil hebben om te kunnen vertellen.
Tijd om het avontuur te vinden in 'best wel prima.'

You Might Also Like

0 reacties