Crap, it happened again.

november 30, 2017


Met moeite en geweld trek ik de pantalon over mijn heupen. Ik maak mezelf zo klein mogelijk, houd al mijn adem in en forceer de knoop dicht. Snel als het licht trek ik de rits omhoog. Hij is aan. Ik kijk naar mezelf in de spiegel en zie hoe de vetrollen over de rand van de pantalon maat 38 vallen. Crap, it happened again.

Ik werd er vanochtend vroeg al meer geconfronteerd. In mijn Facebook herinneringen. Een foto van mijn mamma, mijn zusjes en ik, vorig jaar naar Soof 2. Mijn prachtig ouder geworden jongere zusje die eigenlijk al geen meisje meer is en alles aan kan, rechts van mij. Daarnaast mijn oudere zus, op dat moment met roze haar, die er altijd goed uit ziet, met welke kleur haar dan ook, make-up of niet. Links van mij mijn liefste mamma, op dat moment nog kaal, maar stralend als altijd. In het midden een felrode trui, een dikke kop en kleinere oogjes dan ooit. Een jaar geleden besloot ik op dit moment dat het genoeg was, deed ik een dieet en viel ik 10 nodige kilo's af. En hoewel ik het daarna ontzettend lang vol hield mijn gewichtsverlies bij te houden, dacht ik de afgelopen weken ineens dat het oké was om iedere dag friet, taart en pannenkoeken te eten, 's avonds weer meerdere pakken koekjes naar binnen te werken, liters alcohol te nuttigen en de sportschool systematisch te negeren. Mijn nieuwe verslaving aan pindakaas, en dan vooral die lekkere Amerikaanse die extra zoet en romig is, werkt daar ook niet echt aan mee.

Ik denk aan begin dit jaar, in januari. Toen stond ik in precies ditzelfde pashokje in een strak, felgroen jurkje, maat 38. Nou ja, stond? Ik danste rond, gelukkig met hoe ik eruit zag en hoe ik me voelde.
Nu kijk ik van de vetrollen die over de rand van de pantalon maat 38 vallen naar mijn gezicht. Mijn gewicht geeft het nog niet eens zo erg aan, maar de bolle kop is terug. De wallen en de puisten zijn ook wedergekeerd en als ik naar mezelf kijk denk ik alleen maar, hoe heb je het weer zo ver laten komen? Na al het harde werk van het afgelopen jaar zie ik er verdomme precies zo uit als een jaar geleden.

Oké, ik zal het niet ontkennen, ik heb een heftige tijd achter de rug en het eten van kilo's kaasfondue, ijs, chocola en de miljoenen flessen wijn en glazen bier maakten mijn leven ietsje lichter. Jammer dat ik nu moet beseffen dat het mijn lijf alleen maar zwaarder maakte. Dat ik niet ineens de superkracht heb gekregen dat ik alles kan eten wat ik wil en dat de aankomende Sinterklaas- en kerst-dagen niet echt gaan bijdragen aan mijn nieuwe voornemen om echt weer in de actie over te gaan. In mijn komende weekrooster is namelijk echt geen tijd om te sporten en ik kan het toch niet laten om een lepel pindakaas over mijn vers gebakken healthy bananen-pannenkoekjes te gooien. Ik vind dat mijn nieuwe baan in de horeca er ook wel aan bijdraagt dat ik genoeg beweging krijg door het rondrennen met volle, zware dienbladen en beloon mezelf daarna toch graag met een bakje friet, één (oké, meerdere) stukken taart én een fles wijn.

Terwijl ik me van de week op mijn werk uit mijn blouse maat 40 wurmde en mijn collega, die bijna zwemt in haar maatje 36, de woorden sprak: 'Ik ben daar wel jaloers op hoor, dat je aan komt. Ik zou dan zoveel gezonder leven. Ik vreet nu alles wat los en vast zit en er komt maar niks aan.' Ik kijk jaloers naar haar terwijl ze haar derde glas witte wijn inschenkt en neem nog een slok van mijn Spa rood. Ik wil tegen haar schreeuwen: 'JE BEGRIJPT HET NIET!', maar ik weet dat ze het goed bedoeld. Maar ze begrijpt niet hoe ik zó graag sterk wil zijn en voor ik het weet toch weer een onaangeraakt koekje van de rand van een koffieschoteltje pak en hem in mijn mond prop. Zonder erbij na te denken. Ze begrijpt niet dat ik me iedere dag een ongeluk fiets over die veel te lange Erasmusbrug en dat zij na haar scooter-ritje richting werk weer vrolijk een maat 36 pakt en dat dat er alleen maar voor zorgt dat ik meer wil eten. Ze begrijpt niet hoeveel kracht het vraagt om van al dat lekkers wat de hele dag om je heen staat, af te blijven en dat die zwakheid meteen te zien is in mijn bolle kop. Ze snapt niet dat ik nu naar mijn eigen vette spiegelbeeld staar en bid en wens en hoop dat ik morgen met haar lichaam wakker wordt, in plaats dat ik mezelf moet kwellen, de cappuccino's moet laten staan en moet leven op sla en water, terwijl ik alleen maar kan denken aan versie brownies uit de oven, kruidnoten en suikerpinda's.


Je hebt van die vrouwen die met trots een maatje meer hebben. Die houden van hun lichaam, in whatever state en die niet zo gefocust zijn op maten. Ik ben niet een van die vrouwen. Mijn dikke kop staat voor de manier waarop ik de afgelopen weken in mijn vel zat en in het leven stond en zorgt ervoor dat ik nu weer boos ben op mijn eigen spiegelbeeld. Ik trek de pantalon uit, hang hem terug aan het hangertje en neem de maat 40 mee naar de kassa. Daarna ren ik naar de supermarkt, sla ik alle gezonde dingen in die ik maar kan vinden en haal ik de stoffige weight hoola-hoop uit de hoek van mijn kamer. Het is weer tijd voor verandering! Let's do it again!!

You Might Also Like

0 reacties