Je wil me vertellen dat jij nooit boos bent?

november 21, 2017

Foto: Amber Heard by Francesco Carrozzini for Net-A-Porter

De vrouw in spijkerbroek en rode laarsjes kijkt me verbaast aan. Ik voel alle ogen van mijn klasgenoten in me branden. Ik sta, ongemakkelijk, op mijn prachtige maar oncomfortabele Steve Madden hakken en in een kokerrok uit het kostuumhok die eigenlijk te klein is en ik voel mijn 'Nee' nog nagalmen door het grijzige lokaal.
'Je wil me vertellen dat jij nooit boos bent?'
Op de 'Nee' die uit mijn mond volgt, lijkt ze nog geschokter te reageren dan op de eerste. Daarna legt ze me niet alleen uit waarom ze boos worden in het dagelijks leven een van de belangrijkste dingen vindt, ze speelt ook, op een niet te omschrijven meesterlijke manier voor hoe zij boos zou acteren en ik denk alleen maar: 'wat doe ik hier?' Op mijn oncomfortabele hakken en mijn veel te strakke kokerrok en zonder enige ervaring in echte woede. Furie. Drift. Razernij. Woestheid. Want ik was heel eerlijk. Ik ben nooit boos. Ik begrijp niet waarom ik mijn tijd zou verspillen met boos zijn terwijl ik ook iemands kant van het verhaal kan horen, begrip kan tonen en kan vergeven. Ik snap niet waarom ik boosheid de wereld in zou strooien als ik ook liefde kan verspreiden. Ik vind dat boosheid zoveel energie kost en daar heb ik helemaal geen zin in. Ik voel me liever blij.

Zodra onze blikken elkaar even kruisen, weet ik zeker dat hij me gezien heeft. Al verdenk ik hem ervan dat hij mij al stiekem een tijdje in de gaten houdt, zoals ik hem in de gaten houd. Ik zou nu gewoon naar hem toe moeten lopen, maar mijn hakken lijken aan de grond vast geplakt...
Al maanden kijk ik op tegen dit moment. Ik heb alle scenario's in mijn hoofd al uitgedacht, heb mijn woedende speech in mijn hoofd zo vaak herhaald dat ik hem inmiddels kan opdreunen. Ik kan een woedende, furieuze, driftige scène spelen zoals de vrouw in spijkerbroek en rode laarsjes in het grijzige lokaal en ik zou het waarschijnlijk nog overtuigender kunnen dan zij. Ik zou hem in zijn gezicht kunnen slaan, in z'n ballen kunnen schoppen en hem dood kunnen wensen, want zo heb ik me de afgelopen maanden opgefokt over alles wat hij in mijn verbeelding zou kunnen doen of zeggen als we elkaar op dit moment weer zouden zien. Daarnaast heb ik meerdere ijzersterke speeches paraat waarin ik rustig blijf, maar wel met kracht zeg wat ik hem te melden heb, waarna ik, als over een catwalk, wegloop op Steve Madden hakken en in een kokerrok en hij vernederd achterblijft. Ik ben werkelijk op iedere situatie voorbereid, heb alle woede, furie, drift, razernij en woestheid in mijn hoofd al verwerkt en weet eigenlijk niet meer waarom ik mijn tijd zou verspillen aan boos zijn op hem terwijl ik daar helemaal niet zoveel energie aan wil besteden. Als ik denk aan hoeveel uur ik de afgelopen maanden al met dit moment bezig ben geweest, besef ik me waarom ik boos zijn eigenlijk veel te veel gedoe vind.
En hoewel ik al een half uur met de zenuwen in mijn maag sta en eigenlijk had besloten langs hem heen te lopen zonder hem een blik waardig te gunnen, kruisen onze blikken elkaar en loop ik recht op hem af. Ik groet hem met een oprechte glimlach die van diep vanbinnen komt, geef hem drie zoenen en vraag, oprecht geïnteresseerd, hoe het met hem gaat. Er is veel gebeurd en het is fijn om het er even met elkaar over te hebben. Ik ben het nog steeds niet eens met hoe sommige dingen gegaan zijn, maar wat heeft het voor zin om er boos over te zijn als ik ook zijn kant van het verhaal kan horen, begrip kan tonen en misschien wel kan vergeven? Ik ben de afgelopen maanden boos geweest. Of, zoals ik het zelf graag zei: tering boos. Maar terwijl ik hem opnieuw drie zoenen geef en naar de uitgang wandel, voel ik me opgelucht en een klein beetje lichter. Blij dat ik niet meer boos hoef te zijn. Blij dat het goed met hem gaat en dat we met elkaar gesproken hebben als volwassen mensen. Dat we zelfs een beetje met elkaar gelachen hebben. Blij dat mijn boosheid stiekem een plaatsje heeft gevonden en ik weer liefde in de wereld kan strooien.

Ik voel mijn 'Nee' weer door het grijzige lokaal galmen, kijk de vrouw in spijkerbroek en rode laarsjes trots aan en groei een beetje. Ik voel me blij, monter, opgelucht, gelukkig, jolig, opgewekt, tevreden en vrolijk. En ik leg haar niet alleen uit waarom ik blij zijn in het dagelijks leven hét belangrijkste vind, ik schop ook mijn prachtige maar oncomfortabele Steve Madden hakken en mijn kokerrok die uit het kostuumhok komt en eigenlijk iets te strak is, uit en dans, nakend, door het grijzige lokaal, omdat ik mijn blijheid niet hoef te acteren.

You Might Also Like

0 reacties