Ben jij wel op je plek?

december 28, 2017

Foto: Hans Zijffers

Op weg naar mijn werk op de fiets zie ik het reclamebord hangen: 'Ben jij wel op je plek?'. Het is een zwartwit bord, ik heb geen idee waarvoor de reclame is, maar het zet me aan het denken. Ik zie de Erasmusbrug op de achtergrond en ik antwoord, hardop, midden op straat, volmondig 'ja'.

Wat een jaar is het weer geweest. Bizar hoe je daar met kerst altijd weer even ietsje meer bij stil staat. Het afgelopen jaar was nog hectischer dan het jaar ervoor en ik heb alle ups en downs ervaren. Ik heb de solo voorstelling naar mijn hartje gemaakt, ben afgestudeerd, heb mijn eerste baan gekregen en werd voor het eerst verliefd. Ik heb ook een hele grote, lange, heftige zoektocht naar mezelf gehad, nog groter en langer dan de jaren ervoor. Het is het onderwerp waar ik steeds weer op terug kom. Ik begon ooit mijn blog met de zoektocht naar mezelf en nog steeds ben ik er weer mee bezig. Het ene moment weet ik precies wie ik ben en waar ik moet zijn en het volgende moment zit ik weer helemaal in de knoop met mezelf.
Maar dit jaar heeft me wel gedwongen om steeds weer opnieuw naar mezelf te kijken en te besluiten wat ik nou eigenlijk van mezelf vond, wie ik wil zijn, hoe ik me wil profileren en vooral, wat me gelukkig maakt. En hoewel ik altijd dacht dat dat succes en waardering was, besef ik me steeds meer dat het niet gaat om wat je bereikt in je leven, maar met wie je het allemaal doet.

En dus antwoord ik volmondig 'ja' op de fiets. Hoewel ik een aantal maanden geleden nog zo met mezelf in de knoop zat, me ongelofelijk gefaald voelde en juist mijn plek niet vinden kon, geniet ik nu constant van mijn lieve collega's die me uit een donkerte trokken en volledig achter mij en mijn zijn staan, ook als ik mijn vreemde breakdance moves en mijn Glennis Grace karaoke uit de kast trek na maar 1 wijntje. Ik geniet van de lieve vrienden om me heen die me volproppen met comfortfood, me vasthouden als ik kwetsbaar ben, maar me ook altijd aan het lachen kunnen maken, zelfs tijdens de heftigste mental breakdowns. Die herinneringen met me creëren die ik alleen noooit had kunnen krijgen en die meer in mij geloven en vertrouwen dan ik zelf doe, zodat ze me ook steeds weer een krachtiger mens maken. En ik geniet enorm van mijn familie van wie ik al mijn kracht, eerlijkheid, humor, positiviteit en doorzettingsvermogen heb geleerd, die me meer ruimte gaven dan ik had mogen toestaan en die toch ook weer klaar stonden om me met open armen op te vangen. Zonder hun support had ik nooit uit dit jaar kunnen komen zoals ik nu gekomen ben en mijn god, wat ben ik dankbaar.

Deze kerst vrat ik me vol. Keek ik Harry Potter met kat van besties en vreten op de bank. Had ik de slappe lach met mijn oma. Pilste ik met collega's en keek ik hoe de wereld om me heen vormgegeven was. Ik had me een maand geleden toch niet in kunnen denken dat ik nu weer zo gelukkig zou kunnen zijn en zo goed in mijn vel zou zitten? Daar hebben alle mensen om me heen voor gezorgd. En dat is het allermooiste kerstcadeau.

Over ongeveer een maand verhuis ik naar Berlijn. Vandaar de plotselinge afwezigheid van blogs, wat ik echt oprecht vervelender vond dan ik zou moeten. Ideeën waren er genoeg, maar de tijd ontbrak. Ik was namelijk ineens gestrest en druk met alle dingen die ik nog moet regelen in een korte tijd. Maar naast de nog oningevulde formulieren die nog op me wachten en alle informatie over belastingen en verzekeringen, voel ik me zelfverzekerd. Aan de ene kant ben ik extra weemoedig, omdat ik weet dat ik dit alles waar ik de afgelopen dagen zo dankbaar voor ben geweest, gedag zeg voor vijf hele maanden. Mijn huis in Rotterdam bijna opgezegd, ontslag genomen van mijn baan, vijf maanden weg van vrienden en familie. Het zou me allemaal doodsbang moeten maken, niet al te lang geleden had het me nog doodsbang gemaakt. Maar ineens weet ik zeker dat ik kan vertrouwen op mezelf. Niet alleen op mijn talent en vaardigheid als zangeres, maar ook op mezelf als persoon. Dat ik daar ook best vrienden zal maken en me heus niet zal vervelen. Dat ik, waar ik dan ook ben, mijn plekje wel zal vinden. En dat, als ik weer terug kom, de mensen die er toe doen er nog steeds voor me zullen zijn, ook al was ik er een half jaar niet voor hen.

Het is gek om langs het bord te fietsen, te beseffen dat ik volledig en volkomen op mijn plek ben en ook te weten dat ik over een maand weer een nieuw, levens veranderend groot avontuur aan ga. En vooral, dat dat me op geen enkel vlak bang of onzeker maakt. Ik heb het mooiste appartement in Berlijn ooit gevonden, ik kan niet wachten om de prachtige kustplaatsen van Noorwegen te zien en me te laten bewonderen in Stockholm, Kopenhagen en Sint Petersburg. Ik kan niet wachten om weer iedere dag te mogen zingen voor een publiek, om nieuwe mensen te ontmoeten en me opnieuw in iets compleet nieuws te storten. En toch heb ik het hier, in het fijne Holland in mijn huidige leventje, met een baan in een restaurant, ook lang niet zo slecht.

Jude Allen

Ik weet dat kerst al voorbij is en dat deze blog een tikkeltje laat is, maar ik wil toch ook naar jullie weer even mijn dankbaarheid uitspreken. Omdat ik ieder jaar weer besluit mijn volledige privé-leven te delen op internet en ik daar altijd alleen maar beloning en waardering voor terug krijg. Niet alleen mijn vrienden en collega's en familie hebben mij uit de shit getrokken, al jullie lieve berichten hebben daar enorm aan bijgedragen. Ik vond het weer een feest om alles met jullie te mogen delen en daar zoveel liefde voor terug te ontvangen. Laten we komend jaar de wereld vullen met net zoveel liefde, zodat wij in elk geval ons stukje wereld een fijne plek maken. Wees dankbaar, wees positief, wees moedig, wees eerlijk en wees liefdevol.

Zodat je volgend jaar kan antwoorden: 'JA! Ik ben enorm op mijn plek. En bedankt voor het vragen.'

You Might Also Like

0 reacties