Ik ben een fietspiekeraar.

december 12, 2017


1 mei 2013 - 'Het belangrijkste is eigenlijk, ik wil een keer verliefd zijn.'
1 april 2014 - 'Hoe lang zoek ik al niet naar de ware liefde?'
21 juni 2014 - 'Bijna twintig en nog steeds zonder man.'
12 juli 2014 - 'Wie wil mijn Augustus Waters zijn?'
26 augustus 2014 - 'Contact me. Ik ben nog op zoek.'
17 februari 2015 - 'Ik ben veel te desparate.'
6 januari 2017- 'Ik wil een kus met vallende bloemblaadjes en dramatische muziek.'

Ik presenteer u: een kleine greep uit het assortiment: Britt deelt met iedereen dat ze desparate op zoek is naar liefde en veel te hoge verwachtingen heeft.

Ik ben een fietspiekeraar. Nee, ik wist ook niet dat dat een ding was, maar nu weet ik het: Ik ben een fietspiekeraar. De meeste mensen zijn bedpiekeraars. Die piekeren zodra ze hun bed in stappen. Maar mijn nachtrust is me veel te dierbaar om een bedpiekeraar te worden. Dus werd ik maar een fietspiekeraar. Niet dat ik daar bewust voor heb gekozen. Ik bedoel, ik droomde altijd al wel op de fiets, maar ik had nooit zo veel om over te piekeren. Maar langzaam zette mijn droomleven zich om in het piekeren. Het ging zo geleidelijk dat ik het amper door had, tot ik er vol in zat. Eigenlijk precies hetzelfde als hoe ik verliefd werd.

Want eerlijk, ik begon heel chill. Ik was echt he-le-maal oké met het feit dat er iemand was waar ik het gezellig mee had en dat we verder wel keken waar het schip strandde. Het schip strandde bij mij op de fiets. Terwijl ik de Erasmusbrug over stak naar mijn werk. Zou hij nu aan me denken? Wat zou hij nu aan het doen zijn? Heeft hij al geappt? De hele weg van mijn huis naar mijn werk, dacht ik aan hem. Aan ons. En de weg terug ook. En de volgende dag op de fiets ook. En daarna. En daarna. En voor ik het wist was ik veranderd in een of andere verliefde puber die constant met maar 1 ding bezig was: hem. Elke vrije seconde checkte ik mijn telefoon, hopend zijn naam op mijn beeldscherm te zien. Honderden, misschien wel duizenden keren, ging ik naar zijn Instagram profiel om te kijken of hij nog iets geplaatst had. Non-stop zat hij in mijn hoofd en vooral op de fiets kwamen alle scenario's voorbij die je maar kon bedenken.

Had niemand me, na al deze desparate blogs, even kunnen vertellen dat verliefd worden helemaal niet leuk is? Dat het niet schattig is om vlinders in je buik te hebben en niet leuk is om contant met hem bezig te zijn en niet functioneel is om niet meer op je eigen benen te kunnen staan. Had niemand me even kunnen vertellen dat de sterke, onafhankelijke vrouw in je verdwijnt zodra er ook maar een greintje verliefdheid in het spel is en dat je dan verandert in een crazy-obsessede-stalker die zichzelf niet meer herkent? Had iemand me niet even kunnen vertellen dat verliefd worden en verloren zijn inderdaad hetzelfde is? Had niemand me even kunnen vertellen dat ik niet een leuker mens word als ik verliefd ben?

En voor de zoveelste keer dit jaar geeft de realiteit me een klap in mijn gezicht. Begin dit jaar, in mijn solo-concert, hielp ik mezelf er nog aan herinneren: 'Het leven is niet zoals in sprookjes. Dromen komen niet zomaar uit. Prinsen komen niet voorbij op witte paarden.' Je krijgt niet de waardering die je altijd had willen hebben. Producties gaan niet altijd door. Je kan niet blijven vreten zonder dik te worden en verliefd worden is niet schattig en vooral niet leuk.
Zo, hebben we dat ook weer gecoverd. Mag ik nu weer terug naar mezelf zijn, alsjeblieft? Mijn dank is groot.


You Might Also Like

0 reacties