Karma, alsjeblieft, zeg het me.

januari 11, 2018

Ik wil gewoon zoiets als dit. Dat is toch niet teveel gevraagd?

Ik ben gelovig opgevoed en toch geloof ik niet zoveel meer. Ik geloof niet dat er een God is die bepaald wat goed of wat slecht is. Ik geloof niet dat er 2 mensen uit klei zijn geschapen. Ik geloof niet in leven na de dood of in reïncarnatie. Ik geloof niet in spiritualiteit, in handlezen of glazenbol staren. Niet in aura's en niet in zwarte katten en vrijdag de 13e. Het enige waar ik eigenlijk in geloof en altijd in geloofd heb, is karma.
Ik heb het gevoel dat ik karma goed behandeld heb. Ik koop bijna nooit meer vlees, ik ben dankbaar voor alles wat ik heb, ik probeer mensen minder te veroordelen en ik doe niet aan boos worden. Ik probeer mijn irritaties meteen uit te spreken met degene waar het over gaat. Ik heb echt mijn best gedaan om karma tevreden te houden.
Toen ik op 31 december bij vrienden op de bank met een gluhweintje in mijn hand mijn jaar overdacht, vroeg ik hardop om meer avontuur in 2018. Niet te veel zekerheid, want juist al die ups en downs gaven me in 2017 zo erg het gevoel dat ik leefde. Ik wilde meer van de momenten dat ik mijn hartje voelde bonken. En dus vroeg ik 2018 om avontuur. Had ik dat nou maar niet gedaan.

'Je hebt wel echt je geluksmaanden, zeg....' appte hij een uur geleden. Hij heeft helaas gelijk. Elke keer als ik dacht mijn leventje compleet op orde te hebben, stortte alles ineens in. En nu heeft 2018 me al het avontuur toe gegooid wat ik maar kon krijgen in twee weken. Kijk, je hebt van die weken dat alles stabiel en goed gaat, dat je lekker in je vel zit, door het leven huppelt en gelukkig bent. Je hebt ook van die weken dat je je pols breekt, waardoor je de laatste twee weken op je fijne werk met je fijne collega's niet af kunt maken en vervolgens, na drie weken lang mailen, eindelijk een mailtje terugkrijgt van je toekomstige huisbaas met het nieuws dat jouw prachtige instagram-appartement waar je je zo op verheugde, inmiddels verhuurt is aan iemand anders. Kan gewoon allemaal zomaar in één week gebeuren.
Ik zou moeten schreeuwen en huilen en me helemaal vol moeten vreten. Maar ik kan er eigenlijk alleen maar om lachen. Is dit 2018 die me al het avontuur schenkt wat hij maar kan vinden? (Ja, 2018 is overduidelijk een man). Of is dit karma die me straft voor wat ik dan ook gedaan mag hebben? Was het mijn openlijke liefde voor sarcasme en leedvermaak? Was het die keer dat ik die vrouw uitlachte die van de trap viel op het station? Is het omdat ik soms lelijke foto's van vrienden op Facebook zet omdat ik dat grappig vind? Was het omdat ik vanochtend zeurde dat ik me verveelde? Karma, alsjeblieft, zeg het me, waaraan heb ik dit verdiend?

Mijn leven is dus wederom een chaos. Door het breken van mijn pols, is het nog even onzeker wanneer het gips er weer af mag en dus ook wanneer ik naar Berlijn kan en of ik uiteindelijk moet beginnen met repeteren met een gipspoot of niet. En alsof dat nog niet genoeg onzekerheid was, weet ik nu dus ook nog niet waar ik naartoe moet verhuizen en of ik uiteindelijk onder een brug terecht kom. Oftewel, bedankt voor het toehoren van mijn wens 2018, nu wel weer genoeg gehad. En karma, you better make this up to me bitch. Vanaf nu verdien ik weer heel veel geluk. En ja, dat bepaal ik zelf!

Iemand die nog een appartement in Berlijn over heeft? Lama wetuh. Joejoe.

You Might Also Like

0 reacties