Britta aan boord #1: A Case of You.

februari 02, 2018

Thanks voor het bier, Leo.

Ik weet echt nog als de dag van gisteren dat ik voor het eerst stond af te wassen in mijn nieuwe appartement in Rotterdam Zuid en dat ik mijn eerste afwas-mental-breakdown had, waarna er nog meerdere zouden volgen. Ik had voor het eerst een gore maaltijd voor mezelf gekookt (waarna er nog meerdere zouden volgen) en was helemaal alleen in een koud huis waarvan ik niet begreep hoe de kachel aan moest, het Wifi-wachtwoord niet wist, ik de lichtknopjes niet kon vinden en het niet rook naar mij. In een doodstil en koud huis stond ik mijn eigen pannen af te wassen en heel even had ik weer heimwee zoals je dat vroeger op logeerpartijtjes had en wilde ik opgehaald worden door mijn mamma uit de ballenbak.

Afgelopen week stond ik weer af te wassen in hetzelfde huis, inmiddels 4 jaar later. Ik kook nog steeds gore maaltijden, maar ik ben eraan gewend. Ik kan blind alle lichtknopjes in het huis vinden, al heeft het niet veel zin want de lampjes moeten al eeuwen vervangen worden. De kachel is aan en blijft aan, vooral omdat ik hem altijd vergeet uit te zetten als ik de deur uit ga. Het Wifi-wachtwoord heb ik zelf bedacht (en ik ben er trots op) én het huis is gevuld met de geur van mijn stinkvoeten. Ik koester intense liefde voor mijn bedje, mijn eigen plekje in Rotterdam Zuid en natuurlijk onze goddelijke douche die nog door geen enkele andere douche overtroffen is. Maar terwijl ik de laatste afwas sta te doen, om vervolgens mijn mooie, grote mokken in een doos te stoppen, is de rest van mijn gezin bezig met het sjouwen van dozen en het inladen van de bus. Een paar uur later (want we kregen mijn bed niet uit elkaar, hadden niet het goede materiaal, gedoe en chaos en paniek) stond ik in een leeg kamertje. De plek waar ik 4 jaar lang gewoond heb, geleefd heb, waar ik alles mee gedeeld heb. Leeg. Niet meer van mij inmiddels.

Ik lig nu al een week bij mijn moeder op de grond en ik denk dat ik me nog steeds niet besef dat mijn kamer echt leeg is en ik daar nooit mee ga wonen. En hoewel ik er bewust voor heb gekozen om mijn kamer uit te gaan in plaats van hem onder te huren, ga ik mijn mooie, fijne, lieve plekje in Rotterdam toch ontzettend missen.

MAAR het maakt ook heel veel ruimte voor alle nieuwe avonturen. Voor alle nieuwe plekken die ik ga ontdekken en voor nieuwe grote stappen naar de toekomst. Bah, wat volwassen!

Hieronder: De vlog van mijn één na laatste week Nederland. Ja, vorige week zei ik dat dit mijn laatste volle week zou zijn, maar inmiddels is de reis (natuurlijk) verplaatst naar 5 dagen later. Ik heb nu dus nog één weekje om vol op afscheid te nemen en de laatste dingen te regelen, voordat ik me een échte Berliner mag noemen! Wehjooo keispannend!


 Muziek: A Case of You van Joni Mitchell. Gezongen door Britt van Schie, prachtige pianobegeleiding door Lodewijk Busscher.

You Might Also Like

0 reacties