Britta aan boord #2: Everytime we say Goodbye.

februari 09, 2018

Hoe kun je nog functioneren als je zo knap bent?

Met mijn hart in mijn keel en een steen in mijn maag stap ik de ruimte binnen. Ik zit de laatste tijd niet zo heel lekker in mijn vel en voel me onzeker over deze auditie. De audities die ik in de weken hiervoor deed, zijn allemaal snel en duidelijk geëindigd. Na een korte: ‘Helaas, je bent niet door’ verliet ik de gang waarin ik zat te wachten, om er niet meer terug te komen. En hoewel ik eerst nog zoveel zin had in het spannende, nieuwe, afgestudeerde leven waar in mijn ogen alles open en de wereld aan mijn voeten lag, zakte de moed me toch een beetje in de schoenen. Want na de zoveelste ‘nee’ wist ik even niet meer waar ik het moest zoeken om de dag erna weer zelfverzekerd een ruimte in te stappen en de mentaliteit: ‘Ik ben wat jullie zoeken’ uit te stralen.
Ik stap het lokaal binnen en doe alsof ik alles onder controle heb, terwijl ik eigenlijk moeite heb om mijn zenuwen in bedwang te houden en mijn stem te laten doen wat ik wil dat hij doet. Ik geef de pianist een hand, leg mijn bladmuziek aan hem uit, adem nog één keer heel diep en begin dan met zingen.
Opgelucht stap ik de Chasse Studios uit. Mijn eerste ‘ja’ is binnen. Ik mag morgen terug komen voor een tweede ronde. En wat voelt het goed om eindelijk eens te horen dat ik misschien toch wel goed genoeg ben en ik best wat meer op mezelf en op mijn krachten mag vertrouwen.

Met mijn hart in mijn keel en een steen in mijn maag loop ik naar het perron. Dit is het, hier heb ik NEGEN maanden naar uitgekeken en nu wil ik me liever verstoppen in één van mijn veel te grote koffers en mezelf voorlopig niet meer laten zien. Je zou toch denken dat na negen maanden mentale voorbereiding in toch eindelijk wel klaar zou zijn voor dit avontuur. Maar eerlijk gezegd zijn de afgelopen maanden een beetje aan me voorbij gegaan en sta ik nu ineens op het punt dat ik afscheid moet nemen van mijn mamma en ik in de trein moet stappen die me naar het volwassen en verantwoordelijke leven in Berlijn leidt en even weet ik niet meer hoe ik hier beland ben.

Ik heb de afgelopen drie weken de tijd gehad om afscheid te nemen van iedereen en alle laatste dingen te regelen en toch voelt alles nog onwerkelijk als ik in de trein stap en mijn koffers met me mee zeul. Jankend stap ik in de trein. Ik kan niet geloven dat ik echt vijf maanden weg ga. Dat is zo lang…. Waarom heeft niemand me tegen gehouden?
Meerdere jankpartijen, mental breakdowns en zeven uur verder, als ik net weer mijn koffers van het bagagerek heb laten tillen door zakenmannen (LIFE GOALS) en door het raam naar buiten kijken, zie ik Berlijn voorbij flitsen.
EINDELIJK dringt het tot me door. Ik ga werken als zangeres in Berlijn. Hoe intens vet is dit?

You Might Also Like

0 reacties