Britta aan boord #3: There She Goes.

februari 16, 2018

Valt het jullie ook op dat mijn photoshop skills iedere week slechter worden? Or is it just me?

Ik schrijf dit vanuit mijn ruime, lichte, superfijne appartement in het witgesneeuwde, koude, maar überzonnige Berlijn waar sinds ik hier ben nog geen druppeltje regen gevallen is. Ik heb net een take away Burrito naar binnen gewerkt, die ik als beloning gehaald had, omdat ik in plaats van 7 uur repeteren vandaag na 1,5 uur al weg mocht omdat ik zo goed voorbereid was (doe je huiswerk, kinderen), en stiekem ook een beetje omdat ik na twee keer koken in mijn nieuwe appartement al compleet door mijn kook-inspiratie heen ben en geen idee heb wat ik moet maken (stuur lekkere vegetarische recepten, alsjeblieft) (oh ja, ik ben dus sinds deze week ook vegetariër, no joke. Zelfs nog geen curryworst gegeten). Natuurlijk had ik veel te veel gehaald, en dus heb ik nog een hele Quesadilla in de koelkast liggen, die ik dan morgen weer als soort van maar eigenlijk helemaal niet gezonde lunch mee kan nemen. En terwijl ik net met mijn take-away tasje vanaf de metro naar huis liep, had ik heel even het gevoel alsof ik iemands anders leven aan het leven ben.
Ik bedoel, het lijkt gisteren dat ik met mijn beste vriendinnetje op de achterbank zat, met die opklap tafeltjes naar beneden (bestaan die nog? Ik zit echt nooit meer achterin).
'Oké, ik ben Engels en dan kom jij uit Frankrijk, goed? 3.... 2.... 1.... start. Jbjbkjbebcasawjjqw cwawajejdbadhfemaseBHDNCEWJASBVNDB jrbfeawjshbhbvsejdhvwrbvjknwasvb'
En daar zaten de dan. Luid kakelend in fantasietaal op de achterbank hard te werken aan onze uitklaplaptop. We zeiden eigenlijk niks en verstonden elkaar dus ook niet, maar dat hoefde ook niet als je een bekende ster was die rondgereden werd.
Ik kon toen nog niet wachten tot ik zelf mocht rijden. Ik heb een keer op mijn vaders schoot achter het stuur gezeten en zeker zo'n tien minuten (dat dacht ik toen dan) de leiding gehad over het stuur ÉN ingeparkeerd op de camping, zonder hulp.... Nu stap ik alleen achter het stuur als het echt noodzakelijk niet anders kan.
Sowieso was alles wat mijn ouders toen deden THE DREAM. Afwassen vond ik vroeger echt FANTASTISCH. Kan ik me nu ook niks meer bij voorstellen.... En koken. En rekeningen betalen. En de was doen. Alles leek zo cool.

Nu loop ik al dagen door het zonnetje in Berlijn.... De stad waar ik woon... In mijn eentje.... In een prachtig appartement in het centrum.... En pak ik de bus naar mijn werk... En haal ik take-away burrito's op de weg naar huis.... En voel ik me ineens zo volwassen terwijl ik ook nog een driejarige peuter ben.... I mean, how did this happen? Een half jaar geleden rende ik nog huilend de Apple Store uit en belde ik mijn moeder of ik geld mocht lenen omdat mijn iPhone kapot was en ik geen nieuwe kon betalen. Een jaar geleden wist ik nog niet eens hoe ik moest overleven zonder studenten-ov.

Lang verhaal kort: het is hier heerlijk. Ik ben zielsgelukkig. Alles gaat geweldig met me en ik mis jullie daar in Nederland allemaal wel een beetje en VOORAL de hond Lola en het kraanwater, want dat is hier echt niet te zuipen. Likken in jullie oren vanuit Berlijn!


You Might Also Like

0 reacties