Britta aan Boord #4: City of Stars.

februari 23, 2018

Mijn photoshop-skills blijken net zo slecht als mijn richtingsgevoel.... Wel extra grappig zo.
Vol goede moed stap ik de metro uit, de kou in. De vorige keer dat ik hier was (dat is inmiddels NEGEN maanden geleden) fietste ik langs deze plek, langs een koffiezaakje dat ik echt wilde proberen, maat wat dicht was.
'Dat koffiezaakje moet je echt vinden.' Zei hij tegen me voor ik weg ging en we alvast plannen maakte voor als hij langskomt. En zo geschiedde. Ik ging met goede moed op zoek naar het zaakje. Ik wist eigenlijk niet meer hoe het heette of wat het adres was, maar ik had zo het gevoel dat ik de plek nog wel terug zou kunnen vinden. En dus ging ik mijn gevoel achterna, op zoek naar de onbekende koffietent.
Voor de mensen die mij niet zo heel goed kennen, ik heb het richtingsgevoel van een krentenbol (dit is een inside grap voor mijn collega's. De Nederlanders hebben de niet-Nederlanders geleerd krentenbollen te zeggen. De missie is geslaagd als ze iedere ochtend luidkeels: 'Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent' zingen), even ervan uitgaande dat krentenbollen geen enkel richtinggevoel hebben, aangezien het geen levende dingen zijn. Ik kan oprecht niet eens de weg naar mijn oma vinden zonder TomTom en ik zou nog verdwalen in de Ikea. Dat is hoe slecht mijn richtingsgevoel is.
Na afgeleid te worden door drie schattige winkeltjes waar ik écht even binnen moet kijken, kom ik bij een onbekend kruispunt. Zo zag het er negen maanden geleden toch nog niet uit? Doorlopen? Teruglopen? Moet ik eigenlijk wel deze kant op?
Na een uur rondzwerven door de mooie buurt loop ik langs een leuke koffietent. Zou dit het zijn? Pas daar en dan besef ik me dat ik me eigenlijk al niet meer zo goed voor de geest kan halen hoe het tentje er eigenlijk uit zag. Dus sorry Yosh, ik heb geen idee of ik dit tentje nou nog gevonden heb of niet. Ik heb mezelf wel getrakteerd op verse wafels met bosbessen :)

Vol goede moed stap ik op de fiets, de kou door. De vorige keer dat ik hier was (dat is inmiddels NEGEN maanden geleden) fietsten we vanuit Tempelhof Airport naar dat ene koffiezaakje en dus weet ik bijna zeker dat ik nu de weg wel terug zou kunnen fietsen zonder mijn beste vriend Google Maps te raadplegen (jongens, Google Maps weet niet alleen alle wegen, maar ook de populairste tentjes en ZELFS op welke tijden het openbaar vervoer in Berlijn rijdt #Googlemapslifesavor). Als ik na een half uur fietsen toch besluit het even op te zoeken, kom ik erachter dat ik letterlijk precies de verkeerde kant op gefietst ben. Zonder Google Maps zou ik dus letterlijk sterven.

Na een HEERLIJKE middag in het prachtige Tempelhof, de allerlekkerste vegetarische hamburger ooit, een prachtig uitzicht en het vinden van een Sephora!!! (ik zie jullie boodschappenlijstjes graag tegemoet, verzendkosten voor uzelf) stap ik, vol goede moed, een halte later de metro uit dan normaal gesproken, de kou in. Met een grote glimlach ga ik op zoek naar de supermarkt waar ik vorige week zeker twintig minuten naar onderweg was. Ik ga mijn gevoel achterna en loop de straat uit. Waar is de supermarkt gebleven? Ben ik erlangs gelopen? Hij was toch naast de volgende metro-halte...? Ik loop terug, maar de supermarkt lijkt verdwenen. Serieus, hoe kan ik nou de supermarkt kwijt zijn?
Google Maps schiet me te hulp voor ik er erg in heb en brengt slecht nieuws. De supermarkt blijkt in een hele andere straat te zijn bij een hele andere metro-halte EN hij gaat over tien minuten dicht.... Hoe krijg ik het voor elkaar om drie keer op een dag te vergeten dat ik niet op mijn richtingsgevoel kan vertrouwen? Dat wordt morgen ontbijt buiten de deur.... Wel echt vervelend.... (NOT).

Mijn eerste werkweek zit er op, nog zeven repetitieweken te gaan. Ik geniet van mijn gezellige en getalenteerde collega's en van weer iedere dag creatief en muzikaal bezig zijn. En daarnaast is er gelukkig ook nog genoeg tijd om op avontuur uit te gaan in deze prachtige stad. Wat een heerlijke leven heb ik toch!

You Might Also Like

0 reacties