Britta aan boord #5: Zo puur kan liefde zijn.

maart 02, 2018

Leo wat doe je? Het is echt veel te koud om hier te staan man.

Ik zie de twinkeling zijn oogjes als hij het laatste stukje apfelstrudel naar binnen werkt. De twinkeling die hij van zijn vader erfde en ik die ik weer van mijn vader over mocht nemen. De twinkeling die hij ook in zijn ogen heeft als hij over sport praat, of als hij de puzzel waar hij al een week mee bezig was af maakt, of na een goed potje Backgammon (goed voor hem dan). De twinkeling die hij ook heeft als hij trots op me is.
We hebben de hele dag door een ijskoud, maar wederom zonnig Berlijn gewandeld. Hij was er nog nooit geweest en ik nam hem mee naar alle toeristische plekken. Hij stelde vragen waar ik eigenlijk geen antwoord op kon geven, want hoewel ik hier nu woon, weet ik eigenlijk niet meer zo heel goed hoe het zat met de muur en oost en west en wat nou eigenlijk waar is en waarom sommige plekken beroemd zijn en wanneer ze gebouwd zijn. Met zijn ietwat vreemde lichaamshouding maakt hij foto's van alle plekken waar ik hem mee naartoe sleur. Bij iedere plek sta ik achter hem en film hem, met mijn ietwat vreemde lichaamshouding die ik hem te danken heb. We lachen om elkaars humor, omdat alleen wij dat grappig schijnen te vinden. Ik lach vooral als hij met een slecht Duits accent twee biertjes bestelt, terwijl hij dan wel weer veel meer Duitse woorden weet op te rakelen dan ik. En ik leg alles vast, zoals hij vroeger alle vakanties vastlegde. Op zoek naar de mooiste plekjes, de beste hoeken om alles in beeld te brengen. We verdiepen ons in de geschiedenis van Berlijn (deels met de dank aan Google, bedankt Google), drinken veel koffie en bier, genieten van het zonnetje en sterven van de kou. We wandelen de hele dag stevig door de stad waar ik zo verliefd op ben.
Zij aan zij, door de kou, allebei met een foeilelijke muts op en de twinkeling in onze ogen die we van onze vader hebben.
Het is een beetje een rare, die vadert van mij. Dat zal ik dan ook wel van hem hebben.

Oké, nu was het de bedoeling dat ik Papa zou zingen van Stef Bos voor deze vlog (secret crush op dat nummer namelijk), maar de verkoudheid heeft me heel goed te pakken genomen deze week en ik kan geen enkele noot normaal zingen, dus ik moest even naar het oude repertoire teruggrijpen. Het is misschien een beetje zoetsappig, maar hé, you know I love it.

Muziek: 'Zo puur kan liefde zijn' (origineel To make you feel my love van Bob Dylan. Vertaling van Paul de Leeuw).
Prachtige pianobegeleiding: Lodewijk Busscher.

You Might Also Like

0 reacties