Britta aan Boord #9: Jij bent de beste.

maart 30, 2018

Jij bent de beste, Leo.

Van mevrouw Thénardier switch ik naar Nala, dans ik Velma Kelly en gooi ik zoveel mogelijk vleugjes Britt in een strak vast gemetselde Magenta. De energie is ver te zoeken en zo ook de concentratie en het plezier. Ik probeer te genieten en me vol overgave in mijn doorloop te storten, maar ik ben toch blij als ik op zaterdag om 16.00u mijn danshakken uit kan schoppen en een grote slok water naar binnen klok. Het zit erop.
Ik loop naar mijn moeder, die op een van de stoelen in het publiek zat (AKA de regisseur + assistent, de choreograaf + assistent en mijn moeder en haar vriend). Uitgeput geef ik haar een kus en kijk ik in haar trotse ogen. Het voelt zo gek om haar hier op mijn werk te hebben. Ik weet nog hoe enthousiast ik vroeger na een voorstelling naar mijn moeder rende:
'Hoe deed ik het? Hoe vond je me? Was ik goed? Zong ik zuiver? Viel ik op? Straalde ik?'
Dat ik voor een voorstelling de hele dag met een opgewonden, nerveus gevoel rond dwarrelde. Doodsbang voor al die duizenden dingen die mis konden gaan, maar vooral ook benieuwd wat het publiek ervan vond. Hoe mensen mij vonden.
Nu geef ik haar een kus en hoef ik geen opgewonden of nerveus gevoel los te laten (oké, misschien was ik een heel klein beetje nerveus omdat mijn mamma er was), maar vraag ik me af wat ze van alle getalenteerde mensen om me heen vond. Heb je die trucs met die luchtacrobaten gezien? Ik kan me gewoon niet meer concentreren als zij bezig zijn. Zie je hoe geweldig deze dansers zijn? Wat vond je van de rest van mijn collega zangers?
Het voelt nier meer zoals vroeger. Ik ben niet meer benieuwd of mijn moeder mij de beste vond, of ik op viel, of ik goed was. Ik weet precies wat ik doe en hoe ik het moet doen. Ik vertrouw op mijn kennis, mijn talent en mijn intuïtie. Ik ben niet meer opgewonden en nerveus, want ik doe dit iedere dag. Als er iets mis gaat, weet ik hoe het wel moet en los ik het op. Ik gebruik het leermoment om mijn performance bij te schaven. En hoewel ik ergens dat bijzondere gevoel van vroeger mis iedere keer als ik een podium op mocht om mezelf te laten zien, al was het al alleen aan mijn moeder, is het ook heerlijk om mijn danshakken uit te schoppen en me te verheugen op mijn vrije avond. Omdat het nu gewoon écht mijn werk is. Niet meer af en toe eindelijk weer het podium op mogen en dan alles van mezelf geven, maar iedere dag het podium op moeten, ook al doet elke spier in mijn lichaam pijn en is mijn stem moe. Het is niet meer alleen maar opgewonden spanning, lol, glitterpakjes, lekker zingen en applaus aan het eind. Het is ook wel eens werken door de moeheid heen en toch weer proberen op volledige kracht door te gaan, te blijven ontwikkelen en bij iedere poging de performance weer een klein beetje beter te maken. 

Na mijn werk loop ik de Berlijnse zonsondergang tegemoet, eet ik een typisch Duitse, maat matig bereide maaltijd en drink ik een biertje. Ik ben zo dankbaar dat mijn moeder hier is en dat ze dit heeft mogen zien. De vrouw die altijd achter me heeft gestaan, me heeft gestimuleerd om mijn droom te volgen en me daardoor iedere keer hard laat werken. We proosten op Berlijn en ik besef me dat ik hier zonder haar nooit geweest was. Ze heeft me aangemoedigd deze baan te nemen, ook al betekende dat voor haar dat haar dochter maandenlang van huis was. Ze heeft de belangrijke onderwerpen aangesneden als het nodig was maar ik ze niet wilde horen, zodat ik steeds de stappen nam die ik moest nemen zonder het te durven. Ze stond ook altijd klaar met een trotse blik om me een kus te geven na iedere performance. En dan zei ze, trouw, zoals altijd: 'Jij was de beste', al was dat nooit waar. Het heeft me wel gebracht waar ik nu ben. En god oh god oh god wat ben ik dankbaar.

Ik neem mijn laatste slok bier en kijk naar mijn prachtige, sterke, lieve mamma. 'Jij bent de beste,' denk ik, en dit keer weet ik dat het écht waar is.

You Might Also Like

0 reacties