To feel nothing, what a waste.

maart 12, 2018


De laatste noten van de soundtrack spelen terwijl het beeld zwart wordt. In de zaal blijft het doodstil. Zonder mijn tranen af te vegen pak ik mijn tas, trek ik mijn jas aan en verlaat ik de zaal. Ik gooi mijn lege cola beker in de prullenbak, kijk naar boven en zie een roze verlicht Sony Centre boven me uit torenen.
Ik weet niet meer wat ik voel. Of ik eigenlijk wel iets voel. Alles in mijn lijf prikkelt, terwijl ik ook het gevoel heb alsof mijn lichaam niet die van mij is. Ik ben allang vergeten dat het meisje naast me de hele tijd haar arm tegen de mijne aan stootte. Ik ben allang vergeten dat voor de film moest poepen (als ik moet, moet ik) en er geen toiletpapier bleek te zijn. (ik zal ook direct vergeten dat niemand dit wil weten en dat dit sowieso teveel informatie is en dat ik het toch schaamteloos deel, omdat ik het stiekem te typisch en te grappig vind). 

"Right now, you may not want to feel anything. Maybe you never want to feel anything. But to make yourself feel nothing so as not to feel anything—what a waste!” - Call me by your Name (de film waar ik dus was).

Vanmiddag liep ik, met de zon van 17 graden in mijn rug, door het bos op weg naar de top van de heuvel, waar ik een van de meest fascinerende en indrukwekkende plekken van Berlijn zou vinden: Teufelsberg. Ik liep de stijle, modderige bospaden omhoog met mijn jas in mijn arm en het nieuwe album van Wende Snijders in mijn oren en mijn gedachten dwaalden af.
Ik ben verliefd op alles aan Berlijn. Ik ben verliefd op Berlijn op zich, de prachtige, historische gebouwen, de indrukwekkende architectuur, de heerlijke koffiezaakjes, de leuke winkeltjes, de verbinding met het openbaar vervoer, de vele met graffiti bekladde muren, de huisjes die allemaal een andere kleur hebben, het feit dat het hier amper regent, mijn werk en mijn collega's en ik ben vooral verliefd op mezelf hier. Ik voel me gelukkig en volwassen. Alsof ik hier op mijn plek ben. Ik geniet met volle teugen van alle mooiheid van Berlijn, maar leef ondertussen ook een geordend en serieus leven. Ik voel me een ander mens dan wie ik was in Nederland. Ik geniet van de weg naar werk, als ik tussen alle zakenmannen mijn koffie drink in de metro. Ik geniet van de manier waarop ik ineens direct conflicten uit durf te spreken op mijn werk en dat ook nog eens op een respectvolle manier kan doen in een andere taal. Ik geniet van het huishouden doen, de keuken schoonmaken, de was doen, boodschappen doen voor de hele week en recepten opzoeken. Ik ben trots op het feit dat ik vegetarisch eet en nog steeds heerlijk in mijn vel zit. Ik lijk ineens alles op orde te hebben.
En toch spoken er, terwijl ik door de takken van de bomen steeds meer van het uitzicht van mijn oh zo geliefde Berlijn kan zien, namen van mensen door mijn hoofd.
Er is zoveel waar ik invloed op heb. Ik heb hard gewerkt en risico's genomen om te zijn waar ik nu ben. Naast een dosis geluk heb ik geschaafd aan mijn talent en precies de juiste keuzes gemaakt op het goede moment om nu van Berlijn te kunnen genieten en hier bezig te zijn met mijn passie. Voor een deel ben ik zelf verantwoordelijk voor mijn eigen geluk. En dat voelt goed. Ik haal veel voldoening uit leren en mezelf ontwikkelen en doelen behalen. Waarbij gelukkig zijn altijd het hoofddoel in mijn leven is.
Toch zijn er ook zoveel dingen waar ik geen invloed op kan uit oefenen en dat vind ik ontzettend verwarrend. Hoe kan het dat ik meer contact heb met mijn gezin en mijn vrienden dan toen ik nog in Nederland woonde en dat ik toch constant, naast het gelukzalige gevoel, een soort gemis voel? Ik was zo blij, na alles wat de afgelopen maanden gebeurd is, even in mijn eentje weg te kunnen. Ik was altijd heel goed in alleen zijn, maar nu stel ik me toch constant voor hoe het met mijn vrienden zou gaan en of ze net zo vaak aan mij denken als ik aan hen. En of ze zullen weten hoe graag ik ze hier bij me zou hebben en ze mijn hele leven hier zou willen laten zien. Ik ben de afgelopen maand veel alleen geweest. Naast diepe gesprekken met collega's en mijn huisgenoot, heb ik ook veel koffie's in mijn eentje gedronken en ergens vind ik dat heel fijn, maar ik mis het wel om gewoon even bij mijn beste vrienden langs te gaan, mensen tegen te komen in onze vaste koffiezaak, met mijn moeder op de bank te zitten en samen de koektrommel leeg te vreten en mijn tenen onder mijn vader bovenbenen te schuiven als we samen een film kijken. Ik ben niet verdrietig omdat ik iedereen zo mis, maar er is wel een gemis wat de ik de hele tijd meedraag, onlosmakelijk verbonden met mijn geluk. Een: "Oh, wat is het prachtig hier", gevolgd door een: "Ik wou dat ik dit nu met iemand kon delen."
Terwijl ik de stijlste heuvel tot nu toe trotseer op een open veld, schiet er één naam door mijn hoofd. Ik begrijp oprecht niet waarom dit me nog steeds zo erg bezig houdt. Het is inmiddels vijf maanden geleden dat ik smoorverliefd werd en nog steeds kan ik het niet loslaten. Ik weet niet wat ik met mijn gevoelens aan moet, ik weet niet hoe ik het moet stoppen. Heb ik dit gevoel de afgelopen vijf maanden ontkend? Moet ik gewoon een keer keihard janken om het feit dat het niet wederzijds was en kan ik dan eindelijk weer door met mijn leven? Moet ik eerst hals over kop verliefd worden op iemand anders voor ik mijn gevoelens voor hem los kan laten? Moet ik hem bellen en het erover hebben? Is dat nu niet veel te laat?

"Maybe you don't want to feel anything now. Maybe you never want to feel anything. But to feel nothing so as not to feel anything—what a waste!”

Puur, oprecht en eerlijk. Dat vind ik misschien wel de belangrijkste eigenschappen in mezelf en in de mens. Wende zingt erover als ik de top van de heuvel bereik en weer een recht weggetje mag bewandelen. Ik denk aan alle kritiek op social media waar ik me de laatste tijd een beetje in verdiept heb. Ik vind het een mooie boodschap als mensen op internet écht en eerlijk over durven te komen. Ik doe zelf ook heel erg mijn best om altijd eerlijk te zijn. Maar toch, heb ik altijd zin om de problemen van anderen in mijn gezicht gedrukt te krijgen? Willen mensen wel weten dat ik moest poepen in de bioscoop en het wc-papier op was? Lieg ik niet als ik iedere dag een lachende, bewerkte foto op mijn Instagram plaats? Ik weet dat veel mensen me té eerlijk vinden, moet ik meer oppassen met wat ik allemaal op mijn blog vertel? Hoe kan ik Call me by your Name een van de puurste en eerlijkste films in tijden vinden, terwijl het een film is? Een bedacht verhaal, gespeeld door acteurs en in geen enkele manier écht?
Ik bereik de top van de heuvel, geniet enorm van Teufelsberg, maak duizenden foto's, bewerk ze in de zon op een terras, zet ze op Instagram, doe de was, ruim de afwas op, maak de keuken schoon, die rode lippenstift op, eet bij mijn lievelingsrestaurant, veeg mijn poep af met het enige bonnetje in mijn tas, betaal 9 euro voor een kleine cola en een zak M&Ms en verlaat, huilend en totaal overdonderd het Sony Centre in het midden van Berlijn. Ik voel me een ander persoon dan toen ik hier naar binnen liep. Ik voel niks en eigenlijk voel ik ook alles. Ik weet niet of ik alles eruit wil huilen, enorm om deze openbaring moet lachen of alles op wil schrijven. Maar ik ben vooral gelukkig dat ik hier ben, dat ik verliefd ben op deze stad en op mezelf in deze stad, op dat ik vandaag zo'n heerlijke dag had en dat ik met mijn gedachten ook veel bij al mijn dierbaren was, dat ik kon eten bij mijn lievelingsrestaurant, dat ik deze film heb gezien en vooral, dat ik voel. Want niks voelen, dat zou pas verwarrend zijn.


You Might Also Like

0 reacties