Britta aan Boord #10: I'll be there for you.

april 06, 2018

Sorry Yosh, haat me niet. Ik zat zelf niet in deze vlog....
Terwijl ik de hand uit het raampje van de auto om de hoek zie verdwijnen en de straat weer verlaten is, slik ik de tranen weg die ik niet aan ze wilde laten zien. Ik begrijp niet waarom. Als iemand me op mijn slechtste tijden gezien heeft, zijn die twee het wel. En ze zaten altijd voor me klaar met wijn en ijs. Al zijn we alledrie niet de beste met gevoelens, juist daarom zijn we het beste voor elkaar. Er is altijd genoeg wijn en ijs en liefde aanwezig om mijn emoties te laten gaan.
Toen ik twee maanden geleden bij dezelfde twee mannen thuis mijn laatste slok wijn naar binnen werkte en all-in ging met poker, terwijl mijn maag nog gevuld was met alle kaasfondue die ik maar kon eten, had ik niet kunnen bedenken hoe ik er nu bij zou staan. In een ijskoude straat midden in het prachtige Berlijn, met de sneeuw in mijn rug, half jankend omdat we alweer afscheid moesten nemen en dat eigenlijk steeds weer een beetje doodgaan is.
Het hele weekend was gevuld met kilo's eten, miljoenen shots espresso met een beetje melk en schuim, zon, regen, sneeuw, wijn en bier. Een rilling van geluk ging door mijn aderen bij iedere schaterlach, bij iedere keer als ze elkaar 'lief' noemden of een snelle kus uitwisselden. Ik ben zo blij dat ze elkaar gevonden hebben, ze zo gelukkig zijn met elkaar en daarnaast nog steeds de moeite nemen om met de auto naar Berlijn te rijden om mij te zien.
We maken plannen voor de toekomst en kiezen onderweg alvast de appartementen uit waar we over twee jaar sowieso willen wonen, maar zeuren daarnaast ook over hoe snel onze bankrekening leeg gaat als we met z'n drieën op stap zijn. Al vanaf de eerste dag dat ik in Berlijn ben wou ik dat ik alles met ze kon delen, terwijl het nu ook lijkt alsof we elkaar gisteren nog zagen en ik helemaal niet twee maanden geleden in mijn eentje naar Berlijn vertrok.
Ik heb eigenlijk helemaal niet door hoe erg ik ze gemist heb, tot ze weer wegrijden en ik alleen in de kou achterblijf, in een verlaten straat in Berlijn met de sneeuw in mijn rug, op eerste Paasdag.
Tijdens Pasen vieren we de gift van het leven. 'Dan zal ik leven.' Schreef Huub Oosterhuis. Ik slik mijn tranen weg en glimlach terwijl ik de auto de hoek om zie rijden. Het is gek dat ik juist dit zo moeilijk vind, en ook weer niet. Toen mijn moeder vorige week met de trein vertrok, had ik het vooruitzicht dat ik deze week met mijn twee beste vrienden door Berlijn mocht struinen. Nu is mijn volgende stop mijn vertrek uit Berlijn, wat enorm spannend en weer een nieuw avontuur is, maar wat ik eigenlijk ook wel een beetje verdrietig vind. Zelfs na alle verhalen van mijn collega's, heb ik nog steeds geen idee hoe mijn leven eruit ziet over twee weken. Ik weet nog steeds niet precies wat ik me voor moet stellen bij een leven op een cruiseschip. En dat maakt me ergens heel nieuwsgierig en ergens ook doodsbang.
Ik weet dat een goede band met je ouders hebben niet vanzelfsprekend is en ik ben altijd enorm dankbaar geweest voor hun steun, support, trots en vertrouwen. Maar ergens weet ik ook dat zij over 100 dagen weer op het vliegveld staan om me thuis te verwelkomen en ze dat altijd zullen doen. Het feit dat er twee knappe, getalenteerde en enorm lieve mannen zijn die, hoe lang en hoe ver ik ook weg ga, nog steeds achter me staan, soms meer in mij geloven dan ikzelf en me misschien wel beter kennen dan ik zelf doe en over 100 dagen óók weer op me zullen wachten, vind ik één van de bijzonderste dingen in mijn leven nu. En ik ben enorm dankbaar en gelukkig dat ik dat mag hebben in mijn leven.
Dus ik zwaai terug, glimlach, slik mijn tranen weg en denk: 'Dan zal ik leven.' En ik vier het feit dat ik hier mag zijn en mag werken, iets wat dit weekend ineens weer heel onwerkelijk voelde met hen aan mijn zij. Ik vier het feit dat mijn ouders me meer supporten dan wie dan ook en dat ik die band met ze mag hebben. Ik vier de liefde die ik koester voor de twee jongens die de hoek om verdwijnen en onze toekomst in Berlijn. Ik vier de nieuwsgierigheid naar alles wat gaat komen de komende weken, maar ook de angst voor het onbekende. Ik vier de sneeuw in mijn rug én het feit dat het volgende week 20 graden wordt. Ik vier het leven, meer dan ooit, maar daardoor vier ik ook het gemis voor alle liefde die niet altijd dichtbij is, maar wel altijd aanwezig.
Dus ik slik mijn tranen weg, vier het leven en stap glimlachend terug mijn appartement in om, na een weekend vol hamburgers, pannenkoeken, brezels en donuts, weer even een gezonde maaltijd voor mezelf te koken. Vervolgens pak ik mijn telefoon en app ik: 'Ja, was wel een leuke 1 april grap dat jullie nu al weg zijn, maar kom maar weer terug want het is niet grappig meer en ik mis jullie al veel te erg.'

En 's avonds, nadat ik huilde voor een patiënt in Grey's Anatomy, huil ik ook heel even voor mezelf. Omdat je niet altijd je tranen weg hoeft te slikken en soms gewoon even toe moet staan dat mensen missen misschien wel de grootste vorm van liefde is.

You Might Also Like

0 reacties