Britta aan boord #11: Lief Berlijn.

april 13, 2018

Near, far, where ever you are, I believe that the heart will go on.

Lief, geweldig, fantastisch, heerlijk Berlijn,

Precies 60 dagen. Dat is hoe lang ik van je heb mogen genieten. 60 dagen dat ik niet anders kon dan genieten. Iedere dag als het opstaan net ietsjes te vroeg was of ik een aanvaring had gehad op werk of ik gewoon even niet lekker in mijn vel zat, openende ik de deur en stond jij voor me klaar om altijd mijn hart weer een beetje open te laten gaan en in mijn oor te fluisteren: 'niet bij de pakken neer gaan zitten, hè. Er is nog zoveel om van te genieten.' En dan gooide je me je schoonheid toe. In de sneeuw. In de regen. In het onweer. In het brandende zonnetje.
Je hebt je totaal voor me open gesteld. Ieder gaatje, ieder hoekje en ieder verstopt plekje mocht ik ontdekken en in me opnemen. Over elk los steentje mocht ik struikelen, elk streepje zonlicht mocht ik opzuigen. Daarnaast overweldigde je me met je grootsheid en maakte mijn hart iedere keer een sprongetje als ik in de verte een stukje van jouw pronkstukken opving. En mede daardoor verdronk ik (me) in jou. Het lijkt alsof mijn leven vóór jou eigenlijk nooit bestaan heeft. Alsof er geen vóór jou was. Ik weet dat ik maar een heel klein deeltje ben van jou, maar ik wil dat je weet dat jij een heel groot deel bent van mij.
Berlijn, het voelt alsof je me een beetje hebt opgevoed. Alsof je me in je armen nam, langzaam heen en weer wiegde en me vervolgens bracht naar de plekken waar ik moest zijn. Of, eigenlijk mocht zijn. De dingen die ik mocht en moest zien, de plekken waar ik mocht en moest eten, de koffie die ik mocht en moest proeven, de stappen die ik mocht en moest maken. Alsof je me hebt klaargestoomd voor een nieuw en beter leven. Alsof je al het stof van ervoor van me hebt afgespoeld en alsof je nu, met een trotse twinkeling in je ogen zegt: 'Nu ben je er klaar voor, spring maar, mijn lief, spring maar.'
En springen zal ik. Ik kan niet beloven dat ik er niet een heel klein traantje bij laat, want ik ben en blijf mezelf. Maar springen zal ik zeker.
De kans is alleen wel heel groot dat ik bij mijn sprong nog meer prachtige plekken ga vinden. Maar ik zweer dat ik aan je blijf denken en ik je steeds in gedachten mee zal nemen. En dat ik dan terug zal komen om je te vertellen hoe al die plekken waren, onder het genot van een lekker koud biertje en een onvergetelijk uitzicht.

60 dagen is eigenlijk veel te kort en de dagen gaan veel te snel. Ik ben stiekem intens verdrietig dat ik je ga verlaten, maar weet je, Berlijn? Ik weet zeker dat ik snel weer terug zal zijn, ik kan niet te lang zonder je en ik heb het gevoel dat jij ook niet te lang zonder mij kan, maar misschien verbeeld ik dat me maar.

En ik zal het je zelfs vergeven dat ik al mijn geld nu verschans omdat ik nog even optimaal van jou en al je moois nog wil genieten voor ik zoals zonder je moet. Het is oké.

Ik heb 60 dagen lang alleen maar genoten, lief Berlijn. En ik zal je missen.



You Might Also Like

0 reacties