Britta aan Boord #12: #shiplife.

april 27, 2018

Leo, waarom bedrieg je me met een MAN?! 
Met tranen in mijn ogen kijk ik naar het nummer van de luchtacrobaten. Het is zaterdag, 23 graden en wij zitten in de kelder van de studio in Berlijn waar we repeteren en doen een doorloop van onze nieuwste en laatste show. Volgende week rond dezelfde tijd ben ik in Turku, op het schip. De tijd is zo bizar snel gegaan.
Ik schiet vol als ik de luchtacrobaten aan het werk zie. Ze zijn niet alleen crazy getalenteerd, maar ook in topvorm en ik verbaas me iedere keer weer over het gemak dat zij uitstralen terwijl ze de moeilijkste trucs uitvoeren en ik soms nog niet eens kan lopen en zingen tegelijk. Het nummer dat ze me laten zien is zonder twijfel het mooiste en beste dat ik van ze heb mogen zien.
Ik schiet vol omdat ik het voorrecht had om twee prachtige maanden in Berlijn te wonen en het twee geweldige maanden waren. Maar ook omdat ik er best wel veel moeite mee heb dat ik heel binnenkort mijn lievelingsstad ga verlaten. Op naar het onbekende.
Ik schiet vol omdat ik hier zit, starend naar de twee crazy getalenteerde luchtacrobaten, omringt door een grote studio vol met crazy getalenteerde mensen en dat ik daar dan een deeltje van mag zijn. Dat ik mijn geld mag verdienen met een beetje gek doen terwijl ik een nummer zing en dat ik dit mijn werk mag noemen. En dat ik me zo enorm gesupport voel door al die crazy getalenteerde mensen om me heen terwijl ik het doe.
Ja, ik ben bang voor het onbekende en verdrietig om weg te gaan. Maar ik kan ook niet wachten om dit aan iedereen te laten zien. Kijk nou mensen, kijk wat ik allemaal mag doen!

Ik schiet een beetje vol terwijl ik naar de microfoonstandaard onder me staar. Het is ruim twee weken later. Ik voel de wallen onder mijn ogen groeien terwijl het gevoel in mijn tenen wegzakt in verband met te kleine schoenen. Gekleed in blauwe, kanten jurk, vol op in de make-up voel ik dezelfde goede vibe om me heen als twee weken geleden in Berlijn. Vanochtend had ik mijn eerste fotoshoot en nu voel ik hoe de laatste mensen in het grote en prachtig, nieuwe theater plaatsnemen en ons eerste optreden bijna van start gaat. Ik ben kapot, ik heb twee weken lang non-stop gewerkt. Ik ben doodgegooid met informatie, heb generale repetities gehad van drie shows en heb er ook nog acht te gaan. Ik zag heel even door de lange tunnel van lichtelijke stress, chaos en werk het einddoel niet meer, maar nu weet ik weer precies waarom ik hier sta. De laatste keer dat ik op een podium als dit stond, was tijdens mijn afstuderen. Dit is mijn eerste, grote, professionele optreden. Ik voel de adrenaline in mijn maag borrelen en ik kan alleen maar denken: Kijk nou mensen, kijk wat ik allemaal mag doen!

Het was met een lichtelijke vertraging, maar #shiplife has definitely started. Het is enorm hard werken, maar het leven op een schip went snel. Vanaf vandaag komen eindelijk de eerste gasten aan boord en hoewel er nog veel moet gebeuren, is het vanaf nu ook showtime! Ik kan niet wachten om jullie meer te laten zien van het leven hier en om nieuwe, geweldige plekken te ontdekken! Lieve likken en lebbers vanuit Kiel!

 

You Might Also Like

0 reacties