Ik beloof plechtig de komende 5 jaar te blijven zoeken.

april 02, 2018


En bij een jubileum hoort natuurlijk een doorsnee blogger-ballonnen-op-bed-foto.

Ik sta midden in het vondelpark in avondkleding. Het is donker, maar het plein is goed verlicht. Ik voel een rilling over mijn rug van de kou en van de zenuwen. Dit is het moment. Al maandenlang ben ik tegen iedereen aan het liegen en ik kán helemaal niet liegen. Dat is ook de reden dat niemand van mijn vrienden of familie gaat geloven dat ik dit echt gedaan heb. Ik voel hoe mijn knie trilt, dat krijg ik altijd als ik echt nerveus ben. Oké, Britt. Rustig adem blijven halen en niets laten merken. Ik kijk tegenover me naar de ogen die me iedere keer opnieuw gerust stellen. Ik moet hiervan genieten. Het is bijna voorbij, ik mag het bijna zeggen. Hier heb ik maanden op gewacht. Of, maanden? Eigenlijk jaren. Het voelt alsof ik al mijn hele leven wacht op dit moment.
Alle toeschouwers, die rond het podium staan waar ik op sta, zijn muisstil geworden en kijken naar één van de schermen die verdeeld over het plein hangen. Ik zie meerdere keren mijn gezicht verschijnen, haal diep adem, probeer de glimlach die ik vanbinnen voel te verbergen.
Terwijl ik de groene vingerafdruk op het scherm zie verdwijnen, zet ik een stap naar voren en zeg ik de woorden die ik al mijn leven lang uit wil spreken: 'Ik ben de mol.'

ÓF

Ik zit aan een van die ronde tafels in de drukke zaal in avondkleding. Naast me zit mijn lief, Robert Pattinson, in een pak dat hem fantastisch staat. Grote kroonluchters verlichten de gigantische ruimte. Ik voel een rilling over mijn rug van de kou en van de zenuwen. Dit is het moment. Nu zou het zomaar eens kunnen gebeuren. Ik kan niet geloven dat dit echt gebeurd. Ik voel hoe mijn knie trilt, dat krijg ik altijd als ik nerveus ben. Oké Britt. Rustig adem blijven halen en niet teveel hopen. Ik kijk tegenover me naar de ogen die me iedere keer opnieuw gerust stellen, de ogen van mijn beste vriendin Emma Watson. Ik moet hiervan genieten. Straks is het voorbij. Hier heb ik maanden op gewacht. Of, maanden? Eigenlijk jaren. Het voelt alsof ik al mijn hele leven wacht op dit moment.
Alle gasten die aan de andere ronde tafels om me heen zitten, zijn muisstil geworden en kijken naar één van de schermen die naast het podium hangen. Ik zie mijn gezicht verschijnen, volledig groen, naast dat van Emma Watson, die in het roze gekleed is. Ik haal adem en voel de glimlach vanbinnen al opkomen, wat ben ik trots.
Terwijl ik de gouden envelop open zie gaan, hou ik mijn adem in en ik hoor de woorden die ik al mijn leven lang wil horen: 'And the Academy Awards for Best Actress goes to...'

ÓF

Ik zit op de bank in avondkleding (en daarmee bedoel ik mijn rendierenpyjama met alpacasloffen). Het is donker maar het tv-scherm verlicht de ruimte. Ik voel een rilling over mijn rug, maar ik heb geen zin om op te staan en de verwarming hoger te zetten. Dit is het moment. Na al het trainen, gaat het nu echt gebeuren. Ik weet dat ik het kan. Ik voel hoe mijn knie trilt, dat krijg ik altijd als ik nerveus ben. Oké Britt. Rustig adem blijven halen en je niet opwinden. Hier heb ik maanden op gewacht. Of, maanden? Eigenlijk jaren. Het voelt alsof ik al mijn hele leven wacht op dit moment.
Het voelt als of al mijn katten om me heen me hun positiviteit, energie en kracht toesturen. Het lijkt alsof ik met ze meekijk en mezelf vanaf een afstand bekijk. Ik haal nog één keer diep adem en glimlach terwijl ik het laatste stuk naar binnen werk.
Vanbinnen voel ik me trots en propvol. Ik heb eindelijk drie hele pizza's in mijn eentje opgegeten.

Dit alles zou zomaar over 5 jaar de realiteit kunnen zijn, net zoals 18580569740303748932 andere scenario's. Maar waarschijnlijk lijkt mijn leven over 5 jaar niet eens op alles wat ik zou kunnen bedenken. Net zoals dat ik 5 jaar geleden nooit had gedacht dat ik nu hier zou zijn.
Ik woonde nog thuis en las een stuk tekst over jezelf zijn dat ik zelf had geschreven voor aan mijn moeder, omdat ik beter kon schrijven dan kon praten. Ik besloot diezelfde zelfgeschreven tekst te delen met het internet, op 2 april 2013. En sindsdien heb ik geen idee hoe de komende 5 jaar eruit gaan zien, maar ik kan ik wel precies terug zoeken hoe de afgelopen 5 jaar eruit zagen. Alle dromen die uitkwamen, doelen die bereikt werden en alle mooie herinneringen, alle leermomenten, alle duizenden downs en miljoenen ups vastgelegd op mijn eigen stukje internet.
2 april 2013. Het is grappig dat ik nog precies weet waar ik was toen ik de blog schreef en hoe ik me voelde toen ik Just Britt Blog startte en begon met de zoektocht naar mezelf. Ik ben inmiddels door nóg minstens 5 indentiteitscrisissen heen gegaan, begon een nieuwe opleiding, verhuisde naar Rotterdam, maakte nieuwe vrienden en verloor contact met oude, raakte ik verslaafd aan koffie, haalde ik op het nippertje mijn propedeuse, maakte ik een drastische keuze in het veranderen van mijn uiterlijk, ontdekte ik nieuwe plekken, verloor ik mijn hart aan Berlijn, deed ik tientallen te gekke optredens en net zo veel gefaalde audities, werd ik Britta, verloor ik 10 kilo en kwam ik het ook weer aan, liet in een tatoeage zetten, studeerde ik af, kreeg ik mijn eerste baan en verloor ik die ook weer, had ik duizenden mental breakdowns met miljoenen tranen, maar nog vaker de slappe lach met nog meer tranen en wijn en koffie en voedsel, verhuisde ik naar Berlijn voor mijn tweede grote-mensen-baan, deelde ik veel te intieme dingen en schreef ik over alles wat me bezig hield op in 395 blogs die door 158.470 mensen bekeken werden en waar 472 keer op gereageerd werd en ik weet nog steeds niet wie ik ben.

Terwijl ik langs mijn blogs scroll, met een aantal pareltjes van posts en ook een paar grote vergissingen, ben ik zo blij dat ik dit heb en dat al 5 jaar mensen de moeite nemen om alle onzin die ik typ te lezen, me een hart onder de riem te steken of te laten weten dat ik ze inspireer of laat lachen.
Ik had 5 jaar geleden nooit bedacht dat ik het 5 jarig bestaan van mijn blog in Berlijn zou vieren, ik denk dat ik überhaupt nooit had bedacht dat ik het zou vieren.
Maar ik vier het, en ik proost op 5 jaar lang schrijfdrift kwijt kunnen, hersenspinsels plaatsen, mijn eigen problemen op kunnen lossen, veel te veel intieme informatie onbeschaamd delen, maandenlang geen blogs en op elke dag een nieuwe, op inspiratie midden in de nacht en op uren naar een leeg scherm staren. Ik proost op 5 jaar lang gewoon Britt zijn en daar zoveel lieve reacties op krijgen dat ik het leven vol zelfvertrouwen tegemoet zie en op helemaal niet gewoon Britt zijn omdat het soms allemaal ineens even anders lijkt en voelt zonder dat daar een duidelijke aanleiding voor was of het leven je al het geluk geeft om vervolgens alles af te pakken en dan weer alles over je heen te strooien alsof het een hele slecht geplaatste 1 april-grap was. Ik proost op intense trots en ook op inwendige onzekerheid.

Lieve allemaal, bedankt dat ik jullie al 5 jaar mag vervelen met mijn leven en daarin volledig mezelf mag zijn in de zoektocht naar wie die zelf dan eigenlijk is. Ik beloof plechtig de komende 5 jaar te blijven zoeken.

You Might Also Like

0 reacties