Britta aan Boord #13: Het slaat nergens op.

mei 09, 2018

Ik weet niet wat ik typen moet liloelalila.
Ik sta op ons gloednieuwe, net-geopende, winderige zonnedek en staar naar de Hamburgse zonsondergang die ons naar Amsterdam vaart. Ik kan bijna niet geloven dat ik morgen, voor een paar uur, thuis ben. Net zoals ik eigenlijk niet kan geloven dat ik afgelopen week een paar uur in Oslo, Kopenhagen en Kiel heb mogen doorbrengen en dat ik in Gothenburg was en er niks van heb kunnen zien. 
De afgelopen drie weken waren onbeschrijfelijk. Dat is misschien ook de reden dat ik het maar niet voor elkaar krijg om er een blog over te schrijven die ergens op slaat. Mijn hele leven slaat even helemaal nergens meer op. Het slaat nergens op dat ik het ene moment, half lachend en half huilend, op adem sta te komen in een uitgescheurd Nala kostuum waar ik me binnen onzienlijk korte tijd in gewurmd heb en waar ik me, na dit nummer, binnen nog een kortere tijd weer uit moet zien te krijgen, om een halve minuut later te verschijnen als Udo Lindenberg, terwijl ik een paar uur ervoor nog op de foto ging met de kleine zeemeermin in Kopenhagen en diezelfde avond applaus mag ontvangen van een uitzinnig publiek nadat ik van Udo getransformeerd ben naar Velma Kelly en dat ik daarna een geëmotioneerde coach mag omhelzen die me verteld: ‘ik ben zo dankbaar dat je hier gekomen bent.’

En na 3 maanden lang kneiterhard gewerkt te hebben, heb ik de afgelopen 2 dagen ineens vrij gehad (iets met twee shows waar ik niet in zit) om heel even stil te staan bij wat me allemaal overkomt. Hoe snel ik gewend ben aan het schipleven. Hoe erg ik kan genieten van eindelijk weer op het podium staan en hoe erg ik soms even helemaal geen zin heb om vanavond weer het podium op te moeten. Hoe mijn leven in Berlijn maanden geleden lijkt en hoe het einde van mijn contract sneller en sneller dichterbij lijkt te komen, terwijl ik nog helemaal niet klaar ben om naar huis te gaan. Hoe ik weer van totale dieptepunten, stress en wanhoop binnen een seconde in totale euforie, passie en liefde kan wisselen. En ook hoe het allemaal helemaal nergens op slaat dat dit leven eigenlijk al begint te wennen terwijl het ook de meest bizarre ervaring ooit is.

Vanuit een cafe in een tropisch Hamburg, waar ik inmiddels weer terug ben, schrijf ik nu deze blog. Er blijkt maar geen punt uit te komen, omdat ik nog niet weet hoe ik moet beschrijven wat ik allemaal mee maak. Ik heb niet vaak dat ik mijn gevoelens en gedachten niet op papier krijg, maar nu is het zo ver. Mijn rug wordt door de zon verwarmt, ik drink mijn iced latte en glimlach naar de geweldige jongen tegenover me aan tafel waar ik binnen korte tijd zo close mee ben geworden en die nu al niet uit mijn leven weg te denken is. (Geen zorgen mensen, ik ben nog steeds single, hij is homo ;)) En ik kan alleen maar denken: wat een leven. Wat een bizar en prachtig, onbeschrijfelijk leven.

Oh ja, en ik zag La La Land weer en ik wilde er iets over schrijven, maar het lukte niet. Vandaar deze muziek. Joeeee.






You Might Also Like

0 reacties