Britta aan Boord #14: Het leven vieren.

mei 21, 2018


Hoe ik zou kijken als ik Leo in het echt zou ontmoeten....

Ik struin over de keien-paadjes van een prachtig, zonnig, 22-graden Bergen in Noorwegen. In deze stad regent het ongeveer 360 dagen per jaar en wordt daarom de regenachtigste stad van Europa genoemd en ik zag geen druppel. Zou je dat geluk kunnen noemen? 
Voor me lopen mijn dierbare collega’s en mede-avonturiers van de stad. Hoewel ik iedere dag een nieuwe stad met nieuwe mensen verken, voelt het al zo vertrouwd. Tussen de koffie, de foto’s en het filmen door, besluit ik ineens mijn mamma te bellen. Gewoon, om heel even te babbelen. Het is de afgelopen weken zo intens druk geweest en aan boord is een telefoon zo weinig bruikbaar dat het lang geleden is dat we even lekker gebabbeld hebben.
Als ik haar aan de andere kant van de lijn hoor, denk ik ineens terug aan 7 maanden geleden, toen ik op een avond wijn, ijs en kaarten ineens een telefoontje kreeg van de vriend van mijn moeder die me om haar hand vroeg.
‘Ben je serieus?’ wist ik uit te kramen, waarna hij me uitlegde haar allang gevraagd te hebben, wetende dat ze mijn toestemming allang hadden en dat hij allang deel van de familie is.
Ik zit op de hoek van een van de vele banken in het huis van mijn beste vrienden als ik mijn moeder aan de lijn krijg. Ik zie hoe de twee een liefdevolle blik uitwisselen, terwijl hun kitten tussen hun benen door springt en slik mijn tranen weg.
‘We hebben zo’n heftig jaar achter de rug. We dachten, we moeten het nu misschien maar doen. Nu we hier doorheen gekomen zijn, weten we dat het voor altijd is.’ Hoor ik haar zeggen, ook met een brok in haar keel.
Ik heb net mijn tweede week Urinetown achter de rug en alles lijkt heel even op z’n plek te vallen in mijn leven. In dezelfde week kregen de twee beste vrienden van mijn moeder, een stel, te horen dat ze allebei kanker hadden.
Ik kijk mijn beste vrienden aan en weet dat ik mijn tranen kan laten gaan als ik wil. Als iemand me op z’n slechts heeft gezien zijn die twee het wel. Maar aan de andere kant wil ik niet huilen. We moeten het leven vieren, met elkaar. Alle mooie herinneringen vastleggen en koesteren. Zo veel mogelijk verzamelen in het leven dat ons gegeven is en zo gelukkig mogelijk zijn.

Ik struin door Bergen en hoewel ik een paar minuten geleden nog zielsgelukkig was, slik ik weer even snel mijn tranen weg. Vorige week heeft de beste vriend van mijn moeder de strijd tegen kanker verloren. En hoewel ik me normaal gesproken het liefst zover mogelijk bij het verdriet vandaan houdt en mijn tranen zo lang mogelijk weg slik, zou ik best even een paar minuten thuis willen zijn. Om heel even iedereen een knuffel te geven en te zeggen dat het goed met me gaat. Om mijn moeder vast te houden, om de master-recital van mijn beste vriend te bewonderen en om samen het leven te vieren.

Als mijn moeder mijn nieuwe collega/beste vriend aan boord kusjes stuur vanaf de andere kant van de lijn, ben ik weer terug in het prachtige Bergen. Één van de fantastische plekken die ik mag onderzoeken op dit avontuur waar ik aan begonnen ben. Het was een hele bevalling, voelde soms ook wel als een oorlog en het is nog niet voorbij, maar ik had ook niks anders willen doen dat dit. En hoewel ik, daar midden in Bergen, heel even dacht: ‘Waarom is het leven zo oneerlijk?’ Kon ik daarna alleen maar denken: ‘We moeten het leven vieren.’ En dat doe ik ook. Het leven vieren. Op Henk.





(En hoewel ik keihard probeer het leven te vieren, is het ook nog steeds crazy-druk. Vandaar deze lekkere onregelmatigheid in uploaden. Maar liefde vanuit een prachtig Wifi-cafe in Gdynia, Polen!)

You Might Also Like

0 reacties