We drinken rood en zien hoe het goud verdwijnt in het donkerblauw.

juli 11, 2018


We drinken rood en we zien hoe het goud van de zon langzaam in het donkerblauw van de zee verdwijnt. Één glaasje, zeiden we. Ik kijk toe hoe mijn glas steeds weer bijgevuld wordt, de flessen tot de laatste druppel geleegd worden en luister naar hoe onze gesprekken steeds dieper en dieper worden.
Het is eigenlijk uitzinnig. We kennen elkaar nu vier maanden. Ik ben een redelijk open person, maar het koste me soms 4 jaar om mijn diepste geheimen met mijn dierbaren te delen. Nu drink ik mijn rood, kijk ik toe hoe het goud verdwijnt in het donkerblauw en vertel ik alles wat ergens onder in mijn ziel verscholen lag. Geen geheimen, geen schaamte, geen geslotenheid.

Twee weken eerder sleepte ik mezelf, achter hen aan, een berg op, om vervolgens het mooiste uitzicht wat ik ooit heb mogen zien zien met hen en de lama's om ons heen te delen. Om diezelfde middag met ze in een kajak te stappen en over rimpelloos water tussen de fjorden door te peddelen. Ik heb me nog nooit zo klein en nietig gevoeld tussen de grootsheid van de natuur, en ook nog nooit zo gelukkig en vredig. Dat ik de kans kreeg dit uitzicht en deze natuur in me op te nemen, er middenin te staan met hen naast me.

Het is niet vaak dat je mensen ontmoet bij wie je je écht comfortabel voelt. Aan wie je kunt vertellen waarvoor je je schaamt en dat ze je ervoor bewonderen in plaats van beoordelen. Dat je, na 4 maanden non-stop aan elkaars zijde, je nog steeds geen enkele irritatie voor elkaar voelt. Die je zullen vertellen hoe sterk en mooi en goed je bent als je het horen wilt en eerlijk tegen je zullen zijn als je het horen moet. Het is niet vaak dat je dat soort mensen ontmoet, en toch drink ik mijn rood en zie ik hoe het goud verdwijnt in het donkerblauw en ik voel hoe diep en bijzonder onze vriendschap geworden is in deze vier maanden.

En dus zit ik in Helsinki op een met plastic bedekte tafel en kijk ik toe hoe de zwarte strepen op mijn voet langzaam vorm krijgen. Het is geen fijn gevoel, hoe de inkt in mijn huid gebrand wordt, maar toch glimlach ik als de zonsondergang uit de inkt ontstaat. De twee gezichten in de deuropening grijnzen met me mee. Zij hebben hetzelfde symbool ergens op hun lichaam gegrafeerd. Nu is het officieel, onomkeerbaar en voor eeuwig. We delen de zonsondergang die we hier aan boord zo vaak met elkaar mochten delen. En hoewel we over een week weer naar verschillende uiterste van de aarde vertrekken, we weten dat, waar we ook zijn, altijd diezelfde zon onder zal gaan die zij ergens anders ter wereld ook zagen. 

Ik zou jullie op de hoogte van al mijn avonturen en ik geloof dat het duidelijk is dat ik dat niet gedaan heb. Ik beloof dat ik al mijn geweldige verhalen zal delen als ik terug ben en de woorden ervoor kan vinden. De komende week ga ik vooral heel heel heel erg genieten van mijn laatste dagen aan boord, mijn laatste shows, mijn laatste avonden met mijn lieve collega’s voordat het zware en onvermijdelijke einde komt. Ik kijk er enorm naar uit om weer naar huis te gaan en iedereen weer te zien, maar ik zal hier ook met een grote steen in mijn maag vertrekken en afscheid nemen van mensen die een heel dierbaar en diep plekje in mijn hart hebben. 
Maar als ik dan jankend in het vliegtuig naar huis zit en mijn oog valt op de kleine zonsondergang op mijn voet, weet ik dat het goed is. Tenslotte is de zonsondergang ook het bewijs dat eindes prachtig kunnen zijn.


Ik heb geen idee waarom we besloten om topless te gaan, maar here you go.

You Might Also Like

0 reacties