Jonge vrouw in bloemenbroek.

juli 24, 2018


Ze zit op rij 20, tussen twee mannen in die beide gebruik maken van de armleuning. Opgevouwen in haar stoel, haar lange benen over elkaar, haar lichaam moe van de afgelopen maanden. Ze probeert uit het raampje, een glimp op te vangen van de wolken onder haar. Het is vreemd om te beseffen dat de mannen naast haar geen idee hebben wat ze achter laat. Zij zien alleen een jonge vrouw in een bloemenbroek, het verhaal erachter is niet relevant.
De jongen op links is een paar jaar ouder dan zij. Hij ziet eruit alsof hij vaker alleen reist en ook alsof hij een creatieve baan heeft. Misschien is hij een DJ en op weg naar een feest of festival in Amsterdam. Misschien is hij fotograaf of ontwerpt hij sportschoenen.
De man rechts van haar zou zomaar dezelfde leeftijd kunnen zijn, maar hij gedraagt zich ouder. Zijn telefoon in zijn hand zo lang als het toegestaan is. Hij zou arts kunnen zijn, of econoom, op weg naar een congres waarvan Amsterdam maar een tussenstop is.
De mannen zijn niet bezig met haar, de jonge vrouw in de bloemenbroek. Ze zijn gefocust op waar ze naar toe gaan, niet naar waar zij vandaan komt.
Ze stelt zich voor hoe ze het ze uit zou leggen, in maar twee uur. Hoe ze uit zou leggen wat ze eigenlijk niet onder woorden kan brengen. Hoe ze de woorden moest vinden voor hoe ze met twee volle koffers en haar moed onder haar arm in een avontuur is gedoken dat veel beter uitgepakt heeft dan ze ooit had durven dromen. Hoe ze moet vertellen dat ze, iedere dag, andere make-up op deed om een andere show te spelen en hoe gelukkig ze daarvan werd. Dat ze, als Velma Kelly, in de coulisse stond en keek naar hoe The Phantom en Christine hun laatste noten eruit knalden op het toneel, en dat dat haar favoriete moment van de week was? Of dat de Duitse toerist in haar helemaal los ging als ze weer Gabi mocht spelen en Farbfilm mocht zingen in een belachelijk kostuum en zonder BH. Om de dag erna dan weer drummende circusdochter, zilver zeemonster of (lompe, want te Hollands) latina te zijn. Hoe zou ze ooit iets kunnen vertellen over de nachten dat ze wakker lag omdat het schip teveel bewoog om te slapen. Over hoe ze de eerste maand iedere beweging voelde, maar aan het einde eigenlijk niet eens meer door had dat ze op een varende samenleving zat, min die ene dag storm toen je niet eens uit je bed kon stappen zonder te vallen. Hoe ging ze het gekke gevoel beschrijven als ze met haar net-gewassen slipjes naar haar kamer liep en onderweg de jongen tegen kwam waar ze 's ochtends altijd koffie haalde. En hoe ze 's avonds dronken en awkward danste in de bar met de man die overdag nog haar cabine open moest komen maken omdat ze weer haar pasje vergeten was. Hoe ze iedere dag te laat was om nog te kunnen ontbijten en dan cupjes Nutella moest stelen uit de koelkast, omdat ze niet wilde ontbijten met rijst en kip. Over hoe ze, vaak tevergeefs, uren op zoek was naar mobiele verbinding, omdat de wifi te duur was en zij te gierig. Over hoe ze anderhalve week in Turku de zon niet zag, hoe ze Koningsdag vierde in Kiel en iedere keer daar weer de beste vegetarische burgers at. Hoe ze, in één uur, door Oslo rende in de hoop alles te zien. Hoe ze twee vrije dagen had in het snikhete Hamburg, tussendoor weer heel even thuis was in Amsterdam, haar eerste premiere speelde in Rønne, struikelde in de grote en belangrijke Taufshow, waar zij een deel van was, de enige zonnige en warme dag van Bergen mee mocht maken, de wind trotseerde in Stavanger, Copenhagen leeg shopte, het beste ontbijtzaakje vond in Gdingen en het beste sushirestaurant in Klaipeda. Hoe ze, in haar eentje, op pad ging in Sint Petersburg, verliefd werd op Tallinn en nog veel verliefder werd op Stockholm, door de fontein danste in het bloedhete Gothenburg, haar eerste berg beklom in Ålesund, met een lama trouwde in Geiranger, met haar moeder een ijsje at in Kristiansand en zich voor altijd liet versieren in Helsinki, om via haar favoriete Stockholm weer in Kiel te eindigen en te beginnen.
Hoe zou ze de mannen ooit onder woorden kunnen brengen dat ze, in twee maanden in Berlijn, 12 shows in haar kop had gestampt. Dat ze in totaal eigenlijk 5 maanden aan het repeteren was en tussendoor nog een nieuwe show maakte. Dat ze, iedere dag, zichzelf van een andere kant mocht laten zien en horen. Dat ze de ene dag op een verhoginkje een liedje stond te zingen en de volgende dag in een complete choreografie tussen de dansers stond. Dat ze, iedere avond, in het publiek de oogjes zag twinkelen. En dat ze dan, na de show, de complimentjes binnen mocht halen en de mensen nog een fijne avond mocht wensen. Om vervolgens de goede afloop van de show te vieren met haar collega's onder het genot van een wijntje en de mooiste zonsondergang. Dat ze zeker 15 potjes Monopoly dik verloren had, dat ze een stuk of tien feestjes organiseerde, zich 25 keer in de gym kapot werkte en honderden foto's maakte. Hoe gaat ze ooit kunnen beschrijven hoe erg ze genoot van iedere avond op het podium mogen staan met haar collega's. Dat ze soms vergat te performen omdat ze zo aan het genieten was van het talent om haar heen. Dat ze vriendschappen sloot die ze nooit zal vergeten, dat ze miljoenen keren de slappe lach had en dat ze, met een steen in haar maag, afscheid nam van de bijzondere gemeenschap waar ze een deel van was. Dat ze met tranen in haar ogen de deur van haar lege cabine dicht trok, de kleine ruimte die drie maanden haar huis was, waar ze meerdere avonden wijn met mensen deelde en dat ze het prachtige schip achter zich liet. Een kleine troost: het idee dat ze het schip over zeven maanden weer zou mogen begroeten en het hele avontuur nog een keer zou herhalen, hoewel dan met andere mensen om zich heen. Hoe kon ze de eer omschrijven die het was om de start-up cast van een nieuw schip te zijn? Hoe kon ze überhaupt ooit in woorden vatten wat ze allemaal had meegemaakt, allemaal had gezien, allemaal had mogen doen? Beschrijven waar ze een deel van was geweest? Hoe kon ze het gevoel omschrijven dat ze nu een rijker mens was dan toen ze 5 maanden geleden uit Nederland vertrok, terwijl ze zich nu ook leger voelde dan ooit?
Opgevouwen in haar stoel schieten alle indrukken even voorbij. Alle herinneringen fel op haar netvlies, waarvan ze niet écht kan omschrijven hoe het was. Geen woorden om uit te leggen hoe ze zich voelt. Zonder dat ze het door heeft, zoekt het vliegtuig de vaste grond weer op. De mannen naast haar grijpen beide weer naar hun telefoon, pakken hun spullen en stappen uit, door naar waar ze naar op weg waren. Zij kijkt nog één keer achterom, checkend of ze niks heeft achtergelaten, terwijl ze wel beter weet. Ze heeft een andere versie van haar achter gelaten. De mensen om haar heen zullen niet aan haar zien dat ze zich zó anders voelt dan maanden geleden. Maar zij weet het.
Met haar overvolle koffers en haar moed onder haar arm stapt ze de vaste grond van Amsterdam weer op. Ze wordt met open armen binnen gehaald door alle mensen waar ze om geeft, die de moeite namen om, zelfs na vijf maanden, op haar te wachten. En terwijl ze pizza eten en wijn drinken, beseft ze zich dat, terwijl ze zoveel achter liet aan boord, er ook zoveel van haar was dat thuis nog op haar stond te wachten. Dat alles wat ze niet in woorden kan beschrijven haar toch gevormd heeft tot iets nieuws, maar dat al het oude ook nog steeds van haar is. De kans is groot dat je het niet kan zien aan de jonge vrouw in bloemenbroek, maar zij weet dat ze een rijker mens is. En man oh man, ze kan niet dankbaarder zijn. Dus ze pakt haar overvolle koffer en haar moed onder haar arm, laat zich omhelzen door haar geliefden en kijkt nog één keer achterom. Om vervolgens om te draaien en met opgeheven hoofd verder te kijken naar het volgende avontuur.


En ik heb ook nog 336000 andere foto's, maar het is veel te veel om te kiezen en up te loaden, dus kijk vooral even op mijn Instagram als je geïnteresseerd bent!

You Might Also Like

0 reacties