Tevreden met de huidige omstandigheden.

september 05, 2018



Met een grote glimlach en een gemeende ‘geniet ervan’ zet ik mijn zelfgemaakte latte met Rosetta bij iemand op tafel. Ik geef een van de katten een aai over haar kop en grap met mijn collega over de knappe man op het terras voordat ik door ga met de volgende bestelling. Ik voel me thuis. Dat had ik twee weken geleden nog niet gedacht. Toen ik opgevouwen in een voor mijn gevoel steeds kleiner wordende vliegtuigstoel tussen de kleine rood-bakstenen huisjes van Noord Holland een enorm cruiseschip naar de Noordzee zag varen en mijn hart een klein beetje brak. ‘Vier lange maanden’, kon ik alleen maar denken, daarna mag ik pas weer beginnen. Vier maanden overleven in het koude, regenachtige Nederland. Zonder spotlights, zonder avonturen, zonder zonsondergangen, zonder glitterkostuums en krullende pruiken, zonder altijd mensen om me heen, zonder elke dag ergens anders. Vastigheid, dat lag mij de komende maanden te wachten. En weer ergens nieuw zijn. De rillingen liepen al over mijn rug zodra het woord in mijn gedachten voorbij kwam. Na zes maanden feest, moest ik weer terug naar het échte leven. En ik zag er nogal tegenop. Wennen aan nieuwe mensen, aan een nieuw ritme, aan een nieuwe baan.
Na dag één bij de nieuwe baan, zit ik al glimlachend op de fiets naar huis. Ik voelde me nu al helemaal op mijn plek. Mijn collega’s zijn te gek, ik zit lekker in mijn vel. Hier kan ik wel aan wennen. Ik ga het straks nog jammer vinden dat ik over 4 maanden alweer weg moet.
En dus stap ik iedere ochtend fluitend op de fiets, maak ik de hele dag latte art alsof ik nog nooit iets anders gedaan heb, draai ik zelfs de keuken (HALLO…. IK!) en ben ik eigenlijk na een week al echt best wel vet gelukkig.

Met een grote glimlach en een gemeende ‘geniet ervan’ zet ik mijn zelfgemaakte latte met Rosetta bij iemand op tafel. Ik geef een van de katten een aai over haar kop en grap met mijn collega over de knappe man op het terras voordat ik door ga met de volgende bestelling. Dan loopt ze binnen. Op het eerste gezicht een: ‘zo, dat zou zomaar dat ene meisje kunnen zijn waarmee ik op de basisschool zat’. Een tweede blik, een derde. Pas bij de vierde, als ze haar gezicht naar me toe draait, zie ik dat ze het ook echt is. Ze ziet er goed uit, denk ik eerst, en wat leuk om haar weer eens te zien.
Daarna pas denk ik aan het losvallende schort met ruitjespatroon om mijn nek en het lege dienblad in mijn hand en ineens schaam ik me.
Waarom is het zo dat ik, na al die jaren, nog steeds de dwang heb om me te bewijzen? Waarom antwoordde ik, toen ze de befaamde vraag ‘wat doe je nu’ stelde, dat ik eigenlijk zangeres ben en net even tussen twee contracten in zit. Waarom is het zo moeilijk om te zeggen: ik werk in de horeca en ik ben kneitergelukkig? Waarom moet ik altijd aan mensen bewijzen dat het echt wel goed met me gaat en dat ik echt wel mijn dromen waar ga maken? Wat als die dromen er helemaal niet meer toe doen of ik heel gelukkig kan zijn met iets anders en misschien veel kleiners? Waarom kan ik daar niet trots op zijn?
Ze ziet er heel goed uit en het ís heel leuk om haar weer te zien. Het is mijn eigen onzekerheid die ervoor zorgt dat ik me toch een beetje ongemakkelijk voel iedere keer als ik een perfect gelukte latte bij haar op tafel zet.

Geluk (of gelukkig zijn) kan worden omschreven als het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden. 

Met een grote glimlach en een gemeende ‘geniet ervan’ zet ik mijn zelfgemaakte latte met Rosetta bij iemand op tafel. Ik geef een van de katten een aai over haar kop en grap met mijn collega over de knappe man op het terras voordat ik door ga met de volgende bestelling. Ik ben tevreden met de huidige levensomstandigheden. Jarenlang dacht ik dat ik pas gelukkig kon zijn als mijn ambitie me zo ver had gepusht dat ik al mijn stoute dromen had waargemaakt. Dat ik altijd moest blijven vechten tot ik eindelijk was waar ik altijd wilde zijn en dat ik dan pas zou weten wat geluk was. Maar naarmate ik ouder word, weet ik dat de weg omhoog misschien zelfs wel belangrijker is (zo heerlijk cliche, maar wel waar). Dat je, bij iedere stap, een vleug trots door je lichaam voelt razen. Dat je soms een paar stappen terug moet en dat een bak frustratie met zich mee brengt, maar dat de trots daarna bij iedere stap weer een klein beetje groter wordt. Dat je soms lange, rechte stukken loopt die bijna gaan vervelen en waardoor je nog meer gaat verlangen naar de top. Maar dat je soms ook getrakteerd wordt op de mooiste uitzichten. 
Maar ik weet nu ook dat je soms even mag gaan zitten, terug mag kijken op de weg die je hebt afgelegd, mag genieten van het uitzicht en van je gezelschap en eventjes de dwang om verder te lopen mag vergeten om uit te rusten. De ambitie om verder te klimmen komt ongetwijfeld wel weer terug. Maar misschien helpt van het pad afwijken je soms wel een nieuwe weg te vinden. Of zie je dingen die je anders nooit gezien zou hebben. 
En dus zet ik mijn schaamte stap voor stap van me af. Oké, ik heb geen lucht- en ruimtevaartrecht gestudeerd en ik heb geen vaste baan bij een adviesbureau. Ik reis niet op een scooter door Azië, ik heb geen eigen bedrijf opgestart in Spanje en ik voetbal niet bij Ado (gelukkig maar). Ik heb ook nog geen rol gespeeld in GTST, ik heb nog niet meegedaan aan de Voice en ik heb nog niet de hoofdrol in een grote musical. Ik heb waarschijnlijk duizenden verwachtingen nog niet waargemaakt en meer dan de helft ga ik ook nooit waarmaken. Maar ik heb het niet slecht gedaan, er staat nog zoveel op me te wachten. Mijn ambitie is nu even niet de dwingende stem die me iedere dag wekt, maar ik heb al genoeg stappen gezet om retetrots op te zijn. En ik ben gelukkig. Ook al lijken al mijn stoute dromen nog zó ver weg, ik ben nu ook al tevreden met de levensomstandigheden. 

En terwijl ik van mezelf verwacht dat ik DE perfecte blog schrijf na een maand afwezigheid, krijg ik het maar niet op papier zoals ik het over zou willen brengen. Ik verwacht van mezelf dat ik altijd een boodschap heb om mee te geven, altijd iets te vertellen, altijd een mening te verkondigen. 
Ik schrijf zes verschillende versies, frons rimpels in mijn voorhoofd en klap dan mijn laptop dicht. Het is oké om even niet te weten wat te schrijven. Het is oké om even gewoon te accepteren en uit te ademen. Er is geen enkele bloem die het hele jaar door groeit, verwacht niet van jezelf dat wel te doen. Sta even stil, ga even zitten, zucht een paar keer diep, rust uit, drink een goeie koffie en wees tevreden met de huidige omstandigheden. De volgende stap komt wel weer.

You Might Also Like

0 reacties