Tot snel.

september 16, 2018


Hij stapt de bus in. En ik kijk toe. Hoe hij plaats neemt en ik nog net zijn gezicht kan onderscheiden van de achtergrond achter de geblindeerde ramen. Hoe de motor gestart wordt en hij nog zwaait voordat de bus begint met rijden en voor ik het weet de hoek om verdwijnt.
Ik voel me leeg. Alsof alles uit me loopt met de tranen die ik in overvloed liet stromen. Nu hoef ik niet meer te huilen, maar ik kan ook nog niet lachen. Ik voel even helemaal niks.
De hele dag hebben we ons groot proberen te houden. Terwijl we bij iedere blik, bij iedere stilte, bij iedere lach wisten dat het einde naderde. Met ieder uur kroop de bijna 10.000 kilometer afstand dichterbij. Na ongeveer 2.000 uur aan elkaar vastgeplakt gezeten te hebben, nu weer wennen aan een leven alleen. 
Ik voel me een beetje zoals ik me soms aan het einde van een goede serie of trilogie ook voelde. Met een grote vraag die door mijn hoofd galmt: 'Wat moet ik nu met mijn leven?' Alleen dan tien keer intenser. Het einde van weer een nieuw hoofdstuk waarvan je eigenlijk niet wilt dat het al eindigt. Zo eentje waarbij je langzamer gaat lezen om de laatste punt maar uit te stellen, omdat je nog niet wilt weten wat er op de volgende bladzijde gebeurd. Er gebeurt namelijk altijd íets waardoor het perfecte moment in het verhaal waar je nu bent, verpest wordt. En ik ben er nog niet klaar voor om de bladzijde om te slaan en me in de nieuwe pagina te werpen. 
Als zo'n avond waarop je nog even van je aangeschoten droomwereld geniet en het in slaap vallen uit stelt, omdat dit moment zo gelukkig is. Zo'n gerecht waarbij je extra langzaam eet en veel te lang over je happen doet, omdat het te lekker is om in één keer naar binnen te schrokken. 
Ik staar over het water waar ik zo verliefd op werd en ik voel me intens dankbaar en verdrietig en gelukkig tegelijk. 
Hoe kan ik hier ooit afscheid van nemen?

Hij stapt de bus in. Twee maanden geleden namen we, jankend in elkaars armen, afscheid. Nu beloven we niet te huilen. Heel even voel ik dat de tranen toch mijn ogen vullen, maar ik weet me groot te houden. Ik zie hoe hij de trap op loopt, zich omdraait en nog enthousiast zwaait. En ik glimlach. Omdat ik weet dat 10.000 kilometer nooit 10.000 kilometer blijft. Wie weet waar we elkaar hierna weer zullen treffen. Het leven zit vol verassingen en zeker óns leven. Want in twee maanden is er voor ons allebei alweer zoveel veranderd. Ik glimlach omdat ik weet dat de volgende pagina lang zo eng niet was als ik dacht. En dat ik met plezier verder lees, benieuwd naar de volgende zin. Dat we, na ongeveer 2.000 uur samen, best weer kunnen wennen aan een leven apart, maar dat we ook nog steeds ongecompliceerd samen kunnen zijn. Ik glimlach omdat ik weet dat het boek nog zóveel pagina's heeft, dat ik niet bang hoef te zijn voor de punt. Ik glimlach omdat ik altijd weer een nieuwe serie vind die ik net zo leuk vind, en dat ik ook altijd de oude opnieuw aan kan zetten als ik het mis. Ik glimlach omdat de kater best wel mee valt en ik weer een ander gerecht is dat misschien wel net zo lekker vind, zonder dat ik minder van het vorige ga houden. Ik glimlach omdat ik nu weet dat tussen de 'hallo' en het afscheid zó enorm veel liefde zat. En dat die liefde stand houdt, ook al zitten we niet meer 2.000 uur aan elkaar vastgeplakt. En ik glimlach ook omdat ik weet dat er na het afscheid altijd weer een 'hallo' zal komen. Voordat de bus weg rijdt, stap ik op de fiets en met de zonsondergang in mijn gezicht, fiets ik bij de bus vandaan. 
En 'tot snel.'

You Might Also Like

0 reacties