Als ik later groot ben, word ik zelfverzekerd.

oktober 09, 2018

Door: Mouhammed-D

Ik ging een blog schrijven over zelfverzekerd zijn. Het zou heten: 'Als ik later groot ben, word ik zelfverzekerd' en het zou gaan over alle fases in het leven waarin je denkt dat er echt wel een punt komt dat je zelfverzekerd wordt, maar dat dat punt toch nooit zal komen. En dat ik er, naarmate ik ouder word, steeds meer achter kom dat eigenlijk niemand een idee heeft wat hij/zij aan het doen is.
Ik had al twee weken een concept klaar staan, met de eerste regels op papier, maar ik kwam er steeds niet aan toe om hem af te schrijven. Mijn inspiratie was steeds net niet genoeg dat ik ging zitten en het verhaal zou ontstaan zonder dat ik er erg in had.

'Als ik later groot ben, word ik zelfverzekerd.'
En dan over hoe ik, als klein kind, de mensen op het toneel bewonderde. Dat het in mijn ogen niet anders kon dan dat die mensen precies wisten wat ze aan het doen waren en intens gelukkig waren. Want als je door anderen wordt bewonderd, ben je zelfverzekerd, toch?

'Als ik later groot ben, word ik zelfverzekerd.'
En dan over hoe ingewikkeld de pubertijd was. Dat ik er steeds net niet bij hoorde en de verwachtingen steeds maar hoger kwamen te liggen en dat ik sowieso eigenlijk geen idee meer had wie ik was omdat ik me aan het ontwikkelen was en me daarnaast ook nog eens teveel aanpaste aan de mensen om me heen. Over hoe frustrerend het was leuk gevonden te willen worden en dat de enige optie leek om maar hard te schreeuwen dat ik echt wel goed terecht zou komen, zonder dat ik daar echt in geloofde.

'Als ik later groot ben, word ik zelfverzekerd.'
En dan over studeren en meer mijn plekje in de maatschappij vinden, maar ook nog steeds die puber in mezelf horen die onzeker is over de meningen van anderen. Over 385000 mental breakdowns en het niet krijgen van de waardering die ik zo vond dat ik verdiende of de kans die ik zo graag wilde hebben. Over afwijzing na afwijzing en vooral over je plekje vinden na je studie. Want wie ben je als je geen student ben en het ook nog niet gemaakt hebt in de boze, grote mensenwereld? Wat heb je bereikt om trots op te zijn?

'Als ik later groot ben, word ik zelfverzekerd.’
Over hoe, als je eenmaal groot bent er nog steeds zoveel is om onzeker over te zijn. Over hoe je nog altijd goedkeuring nodig hebt. Over nog steeds met de trends mee moeten gaan, over social media, over botox en midlifecrisis. En over hoe het best kan zijn dat mensen je bewonderen, maar dat je te veel bezig bent met je eigen onzekerheid. Over misschien wel nooit de goedkeuring vinden en nooit écht trots kunnen zijn, omdat het waarschijnlijk nooit perfect zal zijn.

Ik staar in de ogen van een oudere man die naast me is gaan zitten in een koffiezaakje. Niet alleen omdat hij dat aan me gevraagd heeft ('Kijk naar mij, zie je het? Jij ziet mijn hoofd, dus jij zegt dat ik er één heb. Maar ik zie nooit mijn eigen hoofd, dus voor hetzelfde geldt is het er niet. Is er niets'), maar ook omdat het een bijzondere verschijning is. De bioloog (dat vertelde hij me) met groen overhemd, gele stropdas, lichtroze wollen vest, grijze spijkerbroek, rode cowboylaarzen en felroze glitternagellak lijkt zich niets aan te trekken van de laatste trends. Hij lijkt zich niets aan te trekken van zijn slangenleren vrouwentas en zijn teddywollen winterjas waar hij me vroeg op te letten. Hij lijkt zich niks aan te trekken van zijn babythee met melk, zoals ik hem ook het liefste drink. Hij zit, in een koffiezaakje, geniet van de muziek, leest zijn eigen poëzie terug en raakt in gesprek met een meisje die fronsend achter haar laptop zit met een gestresste energie. 
Ik zit daar en probeer mijn lesplan te maken, terwijl mijn hoofd nog bij de auditie van die ochtend is en ik het nerveuze gevoel nog niet van me af kan schudden. Omdat die ene noot toch echt niet helemaal lekker ging en de muzikaal leider wel zei dat ik het goed gezongen had, maar zijn stem misschien toch ook net een lichte toon van afwijzing had als ik er achteraf aan terug denk. En hoewel ik een uur geleden het gevoel had dat het wel oké ging, ben ik nu bij iedere stap die ik nam aan het twijfelen. Ik heb in mijn hoofd het afwijzingsmailtje al ontvangen, want ik heb het sowieso al verpest door obsessief te vragen wanneer ik bericht zou krijgen. En ook al ging het misschien wel gewoon goed, dan zou ik sowieso al niet het type zijn, dus waarom probeer ik het nog? De hele dag is gevuld met een soort intense opwinding en aan de andere kant doodsangsten. Auditie doen, ik denk dat het nooit beter wordt. Dat, hoe goed ik me ook voorbereid, hoeveel ervaring ik ook heb, hoeveel audities ik ook al achter de rug mag hebben, ik nooit zelfverzekerd in een auditie zal staan.
De oudere man spreekt me aan over mijn gezucht en gesteun, die ik niet eens door had te maken. Hij zegt wat vreemde dingen over geen hoofd hebben, over mantra's, over je stem vrij moeten zingen en dat iedereen eigenlijk terug moest naar het kinds zijn en dat ik dat die mensen maar moest leren waarvoor ik een lesplan aan het schrijven ben. Ik zeg dat dat niks is, dat dat meer psychologie is dan zangtechniek en dat het niet concreet genoeg is om mensen te leren. Ik voel me lichtelijk aangevallen door zijn overtuiging in dingen die ik niet kan plaatsen en dan raken we aan de praat over perfectie.
Hij zegt: 'Maar jij zou mensen dus ook perfect kunnen laten zingen?' En terwijl ik 'ja' denk, antwoord ik dat ik dat niet interessant vind. Perfectie is niks. Iets is nooit perfect, en als het dichtbij perfect komt is het niet écht. Ik ben juist geïnteresseerd in de imperfectie. Iets raakt me als het anders is, als het écht is. In een perfecte noot zit geen leven. In iets foutloos zit geen ontwikkeling. In een perfect gezicht zit geen emotie. Perfectie is áf, het einddoel bereikt, maar wat is er interessant aan het einddoel? Wat is er te leren als iets al perfect is en wat moet je in godsnaam doen in je leven als je uitgeleerd bent? Hoe kun je mensen prikkelen als alles er al is en ze niks extra's meer kunnen verwachten? Als je aan de verwachtingen voldoet, zijn mensen dan nog geïnteresseerd?
Ik weet niet meer of de bijzondere man deze dingen tegen mij zei. Ik geloof dat hij nog door brabbelde over dat je geboren bent en sterft in perfectie en alles ertussenin imperfect is. Ik weet niet of ik het daarmee eens ben, maar ik had ineens het antwoord:
Want staat zelfverzekerdheid niet gelijk aan perfectie? Zullen wij als mensen ooit tevreden kunnen zijn als ze nog niet alles bereikt hebben? Kunnen we ooit écht genoegen nemen met onze imperfecties? Of zijn de dingen die ons onzeker maken misschien ook juist de dingen die ons interessant maken? Die ons verhaal vertellen, die mensen raken en interesseren. Is hetgeen wat ik minder vind aan mezelf niet juist hetgeen dat mij onderscheidt van de rest? En als ik wil zijn als alle anderen, kan ik dan ooit de perfectie bereiken waar ik naar streef?

Nee, misschien ging die noot in de auditie niet perfect. Misschien maak ik nog steeds fouten. Misschien krijg ik nog niet de kansen die ik zo graag zou willen. Misschien krijg ik niet de goedkeuring van iedereen, laat staan van mezelf. Maar god, wat ben ik blij dat er nog zóveel te ontwikkelen is, nog zóveel te leren is. Wat ben ik blij dat er nooit een einddoel zal komen en dat ik altijd met mijn imperfectie zou moeten dealen. Want, mijn god, wat zou het leven anders saai zijn. Wat zou de wereld saai zijn als alles en iedereen perfect zou zijn.
Dus, wat als imperfectie en onzekerheid de dingen zijn die ons maken wie we zijn? Die ons steeds dat stapje verder laten gaan, die ons risico's laten nemen, die ons discussie's laten voeren met vreemde mensen in koffiezaakjes. Die ons interessant maken, die ons mensen laten raken en die ons uiteindelijk verder brengen.

'Maar, muziek is toch eigenlijk gewoon stilte? Daar zou je een les over moeten geven.' Dat was denk ik zijn eerste zin tegen mij. En hoewel ik het niet met hem eens was, had hij gelijk.
Zonder stilte zouden we nooit muziek kunnen horen. Zonder een beeld van perfectie zouden we onszelf nooit perfect vinden en zonder onzeker te zijn over dat beeld van perfectie zou zelfverzekerdheid niet bestaan.

En als ik later groot ben, word ik onzeker, imperfect, in ontwikkeling en nooit af, en dat is wat mij interessant zal maken, hoe ik mensen zal verwonderen en raken en hoe ik altijd een stapje verder zal gaan en risico's zal blijven nemen.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
WHEN I GROW UP, I WILL BE CONFIDENT.

I was gonna write a blog about being confident. It was gonna be called: 'When I grow up, I will be confident' and it would be about all the stages in life when you think that someday there will come a time you will be finally confident, but that day will never come. And that, now that I'm getting older, I realize nobody has a clue what he/she is doing. I had a blog-draft open for two weeks with the first words written down, but I couldn't get myself to finish writing it. My inspiration was never enough to just sit and let the words flow out.

'When I grow up, I will be confident.'
And then about how I, when I was younger, looked up to people on a stage. That, in my eyes, those people knew exactly what they were doing and were truly happy for it. Because if other people look up to you, you have to be confident, right?

'When I grow up, I will be confident.'
And then about how complicated my puberty was. That I just didn't really fit in and that the expectations about me got higher and higher and I just had no clue who I was anymore because I was developing and, other than that, adjusting too much to the people around me. About how frustrating it was to want to be liked all the time and it felt like the only option was to scream louder that I would get well eventually, without really believing it myself.

'When I grow up, I will be confident.'
And then about going to college and fitting in more in the society, but also still hearing the teenager in me that is insecure about the opinions of others. About 385.000 mental breakdowns and about not getting the appreciation I thought I deserved or the chance I wanted to get so bad. About rejection after rejection and mostly about finding your place after college. Because who are you when you're not a student anymore and you also did not make it in the real, scary, big people world? What did you achieve that you can be proud of?

'When I grow up, I will be confident.'
About how, when you grew up, there is still so much to be insecure about. About how you still seek for that appreciation. About how you still go with what's in fashion, about social media, about botox and midlifecrisis. About how people can admire you, but you're still to busy with your own insecurities to notice. About maybe never finding appreciation and never being able to be really proud, because it will never be perfect.

I'm staring into the eyes of an older man who is sitting next to me in an coffee place. Not only because he asked me to (Look at me, do you see it? You see my head, so you say I have one. But I will never be able to see my own head, so maybe there is none. Maybe there's nothing there.'), but also because he is very special. The biologist (he told me he was) with a green shirt, a yellow tie, a light pink knitted cardigan, a grey sweatpants, red cowboy boots and bright pink glitter nail polish looks like he doesn't care about the latest fashion. He looks like he doesn't care about his snake leather womanpurse and his teddybearish wintercoat that he asked me to look after. He looks like he doesn't care about his babytea with milk, the way I also love to drink it most. He is sitting in a coffee place, enjoys the music, reads back his old poetry and starts a conversation with a girl who has a stressed energie.
I'm sitting there and I'm trying to make a plan for the next class I'm teaching while my head is still with that mornings audition and I can't shake off the nervousness. Because that one note was not great and even though the musical director said I did well, he could have said it with a little bit of rejection is his voice, now that I look back on it. And even though an hour ago I thought I did okay, now I'm going back to every step I did and I'm in doubt about them all. I already got the email with the rejection in my head, because I definitely ruined it by obsessively asking when we would hear something. And even though I did okay, I'm not the type anyway, so why did I even try? Auditioning, I think it will never get better. That, as good as I might prepare, as much experience as I might have, as many auditions as I might have done, I will never be confident in an audition.
The older man talks to me about the sighing noises I didn't know I was making. He says some weird stuff about not having a head, about mantra's, about singing your voice free and that everyone has to find the kid inside himself and that I should tell the people I'm teaching that. I say that that is nothing, that that is psychology and not singing technic and that what he's saying is not solid enough to teach people. I feel a little attacked by his persuasion that I can't process and then he starts talking about perfection.
He says: 'So you could teach people to sing perfectly?' And even though I think 'yes', I answer that that is not interesting to me. Perfection is nothing. Something will never be perfect and if perfection is close, it's not real. I'm interested in imperfection. Something moves me when it's different, when it's real. In a perfect note, there's no life. In something flawless is no development. In a perfect face, there's no emotion. Perfection is finished, and to achieve the end goal isn't interesting. What is there to learn if everything is perfect? And what do you do in life if you've learned everything? How can you stimulate people if everything is there and there is nothing left to expect? If you've reached expectations, will people be interested?
I don't remember if this special man told me all this. I believe he said something about being born and dying perfect and everything in between is imperfection. I don't know if I agree with him, but I suddenly had the answer:
Because is confidence not the same as perfection? Will people ever be satisfied if they didn't get everything they ever wanted? Can we ever really embrace our imperfections? Or are the things that make us insecure not also the things that make us interesting? That tell our story, that moves and interest people? If I want to be like every else, will I ever be perfect?

No, maybe that one note in the audition wasn't perfect. Maybe I still make mistakes. Maybe I don't get the chances I so badly want yet. Maybe not everyone appreciates me yet, let alone I don't appreciate myself yet. But god, how lucky am I that there is still só much to learn and só much to develop. How lucky am I that there will never be an end goal and that I always have to deal with imperfection. Because, my god, life would be so boring without it. The world would be so boring if everything and everyone would be perfect.
So, what if imperfection and insecurity makes us who we are? Who pushes us to always take an extra step, let's us take risks, who let's us get in discussions with weird people in coffee paces. Who makes us interesting, who makes us move people and who will eventually get us further.

'But isn't music just silence? That's what you should teach.' I think that was one of the first things he said to me. I did not agree with him, but he was right.
Without silence we would not be able to hear music. Without a image of perfection we could never find ourself perfect and without insecurity about that image of perfection there would be no confidence.

When I grow up, I wil be insecure, imperfect, in development and never finished and that is what makes me interesting, how I will amaze and move people and how I will always push myself and take risks. 

You Might Also Like

0 reacties