Én door.

november 19, 2018

By: David Goldblatt.

Mijn favoriete seizoen is weer begonnen: auditieseizoen (Kun je sarcasme horen door een blog?). Met trillende knieën en pijn alsof mijn maag zichzelf opvreet loop ik van mijn fiets naar Rotterdam Centraal. Eten ging niet echt soepel vanochtend, maar niet gegeten hebben maakt me misselijk. Mijn gedachten en gemoedstoestand switchen van: 'You've got this, girl.' naar: 'Waarom doe je jezelf dit aan, IN GODSNAAM?' Het is allemaal niet echt een ideaal gevoel. Met mijn CV vers uit te printer, dubbelzijdig geprint, op twee blaadjes, met én zonder nietje, want iedere regisseur wil het graag op een andere manier, stap ik in de trein. Nog een rit van 40 minuten te gaan om mijn zelfvertrouwen terug te vinden.
Ik denk altijd dat ik, naarmate er meer audities voorbij komen, beter zal worden in het controleren van mijn adrenaline. Maar hoe dichter ik bij mijn eindbestemming ik kom, hoe minder het waar blijkt te zijn.
Stijf van de spanning loop ik het theater in waar de auditie plaats zal vinden. Ik heb in elk geval geleerd te dóén alsof ik ermee om kan gaan. Ik bereid me "rustig" voor en wacht "rustig" af tot ik aan de beurt ben.
'Oke Britt, jij kan dit. Gewoon knallen en ze omver blazen. Weten wat je wilt laten zien, maar ook open staan voor aanpassingen. Lekker gewoon jezelf zijn, maar ook passen in het type waar zij naar zoeken.' Pffff, wat ingewikkeld.
Ik zucht zo diep ik kan, recht mijn rug, zet mijn glimlach op mijn gezicht en druk de deurklink naar beneden.

Drie minuten later sta ik weer buiten. De fysieke spanning is eventjes verdwenen en ik heb vrijwel direct honger. Mijn lege maag knort.
Terwijl ik een appel én het mandje dropjes, dat er staat voor alle auditanten van de dag, om 11 uur 's ochtends half leeg vreet, wisselen mijn gedachten en gemoedstoestand van: 'Je hebt gewoon echt wel goed gezongen en ze waren enthousiast' naar: 'Het was overduidelijk dat hun enthousiasme nep was en hoe kan je überhaupt ooit denken dat je goed genoeg gaat zijn voor zoiets als dit? Je maakt geen schijn van kans.' en alles ertussen in. Ik denk altijd dat ik, naarmate er meer audities voorbij komen, beter kan inschatten of ik kans maak en of ik heb laten zien wat ik kan. Maar hoe langer ik uit de auditieruimte ben, hoe minder waar het blijkt te zijn. Ik heb nog steeds vaak geen idee wat ik aan het doen ben. Om mijn vers geprinte CV in vijfvoud hebben ze niet gevraagd, zoals gebruikelijk.
'Oké Britt, laat het los. Het is voorbij. Hoe goed of slecht het ook gegaan is, je kan er niks meer aan doen. Het is nu aan hen om een keuze te maken.'
Ik zucht zo diep ik kan en met precies hetzelfde gevoel als vanochtend stap ik het theater uit, wetende dat dat gevoel nog de hele dag zal blijven hangen.

Mijn telefoon zit in mijn hand vastgeplakt en ik durf hem niet los te laten. Met trillende knieën en pijn alsof mijn maag zichzelf opvreet loop ik van Rotterdam Centraal naar mijn fiets. In de trein op weg naar huis kwam ik erachter dat de uitslag van een auditie van drie weken geleden onderweg is. De mensen die zijn aangenomen, worden op dit moment gebeld. 40 minuten lang heb ik mijn mobiel niet uit het oog verloren. Bij ieder geluidje kreeg ik een hartverzakking. Maar ik heb nog geen inkomende oproep mogen ontvangen.
Na drie weken wachten weet ik al helemaal niet meer wat mijn kansen zijn. Mijn gedachten en gemoedstoestand switchen van: 'Je hebt deze auditie gerockt, dat weet je zelf ook. Waarom zouden ze jou niet willen? Misschien is dit gewoon écht jouw kans.' naar: 'Natuurlijk nemen ze jou niet. Er waren nog 20 meiden en die waren ongetwijfeld allemaal beter. Accepteer alvast je teleurstelling, dan komt het straks minder hard aan.'
En terwijl ik mijn mobiel nog steeds zo stevig vast houdt als ik maar kan, kijk ik heel even naar de lucht. Nee, ik ben niet meer gelovig. Ik weet niet wat het is dat deze wereld geschapen heeft, ik weet niet waar ik heen ga als ik sterf, maar wat er ook is daarboven: God, Allah, Buddha, het lot, mijn lieve opaatjes en alle anderen waar ik ooit om gegeven heb en die wellicht van boven naar me kijken, ik smeek jullie: Geef me dit. Ik vraag nooit om iets, maar nu vraag ik, aan wie dan ook: Geef me dit. Er zijn nog vijf andere vrienden die auditie deden voor dezelfde baan. Één van ons moet aangenomen worden, dat kan niet anders. En ik smeek alles wat er is: Laat mij het zijn. Laat mijn telefoon afgaan, laat mij aangenomen worden. Laat mij het zijn. Geef me dit. Alsjeblieft.
Ik staar naar mijn telefoon die nog steeds alleen een zwarte weerspiegeling van mezelf laat zien.

Ik stap op de fiets en sprint naar huis. Geen gemiste oproepen. Ik probeer me nog te concentreren op iets anders, als ik het mailtje binnen zie komen. Op dit moment kan een mailtje alleen maar slecht nieuws betekenen. Ik open hem wel, maar lees hem eigenlijk niet eens. Ik weet toch al wat er staat.
Een paar minuten staar ik er roerloos naar. Daarna besluit ik mezelf weer bij elkaar te rapen en verder te gaan met mijn leven. Volgende keer beter. Er komt echt nog wel een nieuwe kans. Het is nog niet mijn tijd. Met de auditie van vanochtend heb ik ook nog een kans.
Ik zucht een keer diep en vlak voordat ik doorga met mijn leven, ontvang ik een mailtje van de auditie van vanochtend. Mijn oog valt meteen op het woordje 'Helaas' en ik weet genoeg.
Ik voel me even heel erg kut, want het was zo geweldig geweest als ik gewoon voor íets aangenomen was. Ik laat een paar traantjes, laten we eerlijk zijn, je bent een Dramaqueen of je bent het niet. Ik app mijn vrienden en familie: 'Ik heb het niet gekregen, helaas. Volgende keer beter.' Ik sport de frustratie eruit, vreet me vol met de beste scones van Rotterdam, bestel een pizza mét truffel en drink een fles rode wijn leeg. Daarna besluit ik mezelf weer bij elkaar te rapen en verder te gaan met mijn leven. Volgende keer beter. Er komt echt nog wel een nieuwe kans. Het is nog niet mijn tijd.
Én door.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
AND GO ON.

My favourite season has started again: auditionseason (Can you hear sarcasm through a blog?). I walk from my bike to the train station, with shaking knees and pain like my stomach is gonna eat itself. Eating did not go so well this morning, but not eating makes me nauseous. My thoughts and mood switch from: 'You've got this, girl.' to: 'Why are you doing this to yourself, IN GODS NAME?' All the feelings together are not ideal. With my resume fresh from the printer, printed on both sides of the paper, on different papers, with ánd without staple, because every director wants it in a different way, I get onto the train. A train ride from 40 minutes to go to find my confidence again.
I always think that, the more I audition, the better I will get controlling my adrenaline. But the closer I get to my destination, the less that seems to be true.
I reach the theatre where the audition will take place, tensed from head to toe. I at least learned to áct like I can manage. I prepare myself 'calmly' and wait 'calmly' for my turn.
'Okay Britt, you can do this. Just rock it and blow them away. Know what you want to show them, but also be open for feedback. Just be yourself, but also the type they are looking for.' Why is it so complicated?
I sigh as deep as I can, straighten my back, put a smile on my face and push the doorknob down.

Three minutes later, I'm outside again. The physical tension vanishes for a moment and I'm hungry right away. My empty stomach is rumbling.
While I eat an apple ánd half the basket of candy, that is there for all the other auditors that day, at 11 in the morning, my feelings and mood switches from: 'You just did well and they liked it.' to: 'They obviously faked their enthusiasm and how can you ever think you will be good enough for something like this? You will never make it.' and everything in between. I always think that, the more I audition, the better I will be at knowing what my chances are. But the longer I spend out of the audition room, the less that seems to be true. I still have no idea what I'm doing, at all. They didn't ask for my five times freshly printed resume, as usual.
'Okay Britt, let it go. It's over. However well or bad it went, you can't change it now. It's up to them to make the decision.'
I sigh as deep as I can and with the same feeling as this morning I walk out of the theatre, knowing this feeling will stay the rest of the day.

My cellphone is glued to my hand and I'm terrified to let it go. With shaking knees and pain like my stomach is gonna eat itself I walk from the train station to my bike. In the train on the way home I discovered that the results of an audition from three weeks ago is on its way. The people who are hired for the job, could get called any minute. For 40 minutes I haven't lost sight of my phone. With every sound I heard, my heart stopped. But I didn't get an incoming call yet.
After three weeks of waiting I have no clue what my chances are. My thoughts and mood switch from: 'You freaking rocked this audition and you know it. Why wouldn't they hire you? Maybe this really ís your chance.' to: 'Of course they won't take you. There where at least 20 other girls there for the same part and they were probably all better than you. Just accept the disappointment already, than it won't be as hard later.'
And while I still clenche my phone, I look at the sky for a second. No, I don't believe in anything anymore. I don't know what created the world, I don't know what happens when I die, but whatever is up there: God, Allah, Buddha, fate, my lovely grandpa's and everyone else I ever cared about that could be looking to me from up there, I beg you: Give me this. I never ask for anything, but I'm asking now: Give me this. There were five other friends auditioning for the same job. One of us has to be hired. Let it be me. Give me this. Please.
I stare at my phone that is still just showing a reflection of myself through the dark screen.

I get onto the bike and sprint home. No missed calls. I try to focus on something else for a second, when I see the email coming in. At this point, an email is always bad news. I open it, but I don't even really read it. I know already what it says.
A few minutes I stare at it, motionless. Than I decide to get myself together again and go on with my life. Better luck next time. There will be another chance. It's just not my time yet. And with the audition of this morning, I still have a chance.
I sigh as deep as I can and just moments before I go on with my life, I receive an email from the audition of this morning. My eye catches the word 'Unfortunately' and I know all.
I feel really bad for a while, because it would have been great to just get a job. I cry a little, let's be honest, you're a dramaqueen or you aren't. I message my friends and family: 'Unfortunately I didn't get it. Better luck next time.' I fitness my frustration out, eat the best Scones of Rotterdam, order pizza wíth truffel and finish a whole bottle of red wine. After that I decide to get myself together again and go on with my life. Better luck next time. There will be another chance. It's not my time yet.
Ánd go on.

You Might Also Like

0 reacties