Be the Good.

september 04, 2019


Het is mijn laatste dag als vierentwintigjarige. Het maakt me niet uit dat ik de excursie georganiseerd heb en dus eigenlijk het goede voorbeeld zou moeten geven en spring als eerste de bus uit, die een paar seconden geleden nog doodsangsten in me aanwakkerde omdat deze heerlijke Hollandse meid niet kon geloven dat een normale bus op zo'n hoge, stijle weg, zulke scherpe bochten kon maken. Voor me strekt het enorme, spiegelgladde, Noorse meer zich uit. Twee weken geleden nog half bevroren, maar nu volledig ontdooit en misschien nog wel mooier. Ik staar naar hoe het water een perfecte replica weerspiegelt van de bergen die zich ernaast uitstrekken en ik ben zo intens gelukkig. Sterker nog, ik kan me niet voorstellen hoe je op zo'n prachtige plek ongelukkig kunt zijn. Zoiets groots en moois wat gecreëerd is door onze aarde, dat is onbeschrijfelijk en neemt me de adem weg, terwijl ik ook niks anders kan doen dan perfect frisse lucht inademen. Overal om me heen strekken bergvlaktes zich uit, de topjes nog bedekt met sneeuw, al is het hartje zomer. Tussen de spleten in de stenen vinden plantjes en zelfs bloemen zich een weg naar de frisse buitenlucht. Ik hurk naast het kleinste boompje ter wereld, die onze toevallig Vlaamse gids me laat zien en voel me kleiner dan ik me ooit gevoeld heb. Een microscopisch klein deeltje tussen het enorme stuk natuur dat boven me uit torent. Met het blote oog bijna niet te herkennen, maar intens gelukkig op de mooiste plek die ik ooit heb mogen ervaren.

De wereld is een prachtig kunstwerk.

Al zolang ik me kan herinneren ben ik op zoek naar mezelf. Ik zocht mezelf terwijl de puisten nog op mijn voorhoofd stonden, na een opnieuw door mij verpeste vriendschap op de middelbare school. Ik zocht mezelf in bed met films en duizenden afleveringen Grey's Anatomy. Ik zocht mezelf in een studie waar elk detail in twijfel getrokken werd, op ontdekkingsreis naar het perfecte van imperfectie. Ik zocht mezelf als professional, waar het bedrijf zo vertrouwde op mijn perfectie dat mijn eigen zelfvertrouwen achter liep. Ik zocht mezelf in lunchrooms, restaurants, café's. Ik zocht mezelf op avontuur, op verschillende plekken in de wereld.
Ik vond mezelf terwijl een spiegelglad meer op het puntje van een berg in de Noorse Fjorden me de adem ontnam. Ik ben een microscopisch klein deeltje van een prachtige wereld.

De wereld is een prachtig kunstwerk.

'Ik wil zo min mogelijk shit achterlaten in de wereld.' Vertelde hij me een paar jaar geleden, in een tijd dat ik nog dacht dat bij jezelf beginnen niet genoeg was. Hoe kon je het verschil maken als enkel persoon? Kon je niet beter met de meute mee gaan, aan verwachtingen voldoen in plaats van voor je eigen mening te gaan staan? Heb je eigenlijk wel een eigen mening als alles wat je doet constant wordt beoordeeld door de buitenwereld? Als je op zoek bent naar jezelf, kun je dan je eigen beslissingen nog maken?

De wereld is een prachtig kunstwerk en ik ben een microscopisch deeltje van een prachtige wereld. Stoppen met zoeken naar mezelf, maar beginnen met creëren. Zoals de bloemen die zich, tussen de rotsen een weg banen naar de zon, baan ik me een weg naar het licht. Niet alleen zo min mogelijk shit achterlaten, maar het goede zijn, zoals ik het goede en gelukkige in de wereld zag. Zelf besluiten wat ik vind, wat ik denk en hoe ik ergens op reageer, zonder dat de maatschappij me mijn mening voor legt. Zelf sturen hoe ik me voel, omdat ik zelf besluit hoe ik ermee om ga. Beginnen bij mezelf, het kleine microscopische deeltje, kiezen om het goede te zijn.

Ik begin bij mezelf. Niet alleen omdat ik nu besef dat alle kleine beetjes helpen, maar ook omdat ik eerst écht van mezelf moet leren houden, voordat ik positiviteit kan verspreiden. Hoe kan ik mezelf accepteren, ook al voldoe ik niet aan het beeld van schoonheid dat wij als mensheid gecreëerd hebben? Hoe kan ik trots zijn op mezelf, ook al voldoe ik niet aan het succes dat ik van mezelf verwachtte? Hoe kan ik anderen iets gunnen wat ik zelf niet krijgen kan? Hoe kan ik niet alleen zo min mogelijk shit in de wereld achterlaten, maar ook aardig zijn in een wereld waar vriendelijkheid als een zwakte gezien wordt?

De wereld is een gigantisch, prachtig kunstwerk en wij zijn microscopische deeltjes van een prachtige wereld. De komende weken ga ik op zoek naar manieren om niet alleen te geloven in het goede in de wereld, maar ook het goede te zijn. Nee, geen zorgen, ik zal jullie niet dwingen om allemaal veganist te worden, maar ik vind het wel interessant om met jullie te delen welke ontdekkingen ik doe op mijn nieuwe avontuur. Hoe kan ik de wereld behandelen als het prachtige stukje kunstwerk dat het is? Hoe kan ik mezelf behandelen als het prachtige microscopische deeltje van die wereld? Hoe kan ik positiviteit en vriendelijkheid verspreiden, zonder mezelf weg te cijferen? Hoe kan ik lief zijn voor anderen, maar nog steeds het liefste te zijn voor mezelf?

Na een half jaar blog-stilte, start ik vanaf vandaag met de blog-serie: BE THE GOOD. Een zoektocht naar hoe ik kan ontsnappen aan de drukkende verwachtingen van de maatschappij en een nieuwe boodschap kan verspreidden, hoe we allemaal het mooiste kunnen zijn in deze prachtige wereld. Zoeken jullie mee?

Foto via Desenio Posters
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
It's my last day as a twenty-four-year-old. It doesn't matter that I'm the one who organized this tour and should probably be the one that gives the right example, I'm the first one that gets off the bus. The same bus that made me feel like I was dying since this Dutch girl didn't believe a normal bus could make turns this sharp on a road this high and steep. The huge, glassy, Norwegian lake stretches before me. Two weeks ago, it was still half frozen, now it's thawed and maybe even more beautiful. I stare at the perfect replica of the mountains next to it, on the lake and feel intensely happy. More so, I can't imagine that anyone could be unhappy in a place as beautiful as this. Something this big and beautiful that is created by our earth, that is unbelievable and takes my breath away. Everywhere around me, the mountains reach further than I can see, the tips still covered in snow even though it's summer. From the cracks in between the rocks, plants and even flowers fight their way to the fresh air. I sit down next to the smallest tree in the world, that my Flemish guide showed me and feel smaller than I ever felt before. A microscopic small part between an enormous piece of nature. You can't see me with the unaided eye, but intensely happy on the most beautiful place I ever got to see.

The world is a beautiful piece of art.

As long as I can remember I've been looking for myself. I was looking for myself with the pimples on my forehead, after another broken friendship in high school. I was looking for myself in bed with movies and a thousand episodes of Greys Anatomy. I was looking for myself in college, where we doubted every detail and were looking for the perfect imperfectness. I was looking for myself as a professional, where the company I worked for had so much faith in me, my confidence couldn't keep up. I was looking for myself in lunchrooms, restaurants, and cafés. I was looking for myself on an adventure, traveling the world.
I found myself while a glassy lake on top of a Norwegian Fjord took my breath away. I'm a microscopic small part of a beautiful world.

The world is a beautiful piece of art.

'I don't want to leave shit behind in the world.' He told me a few years ago when I still thought starting with yourself wasn't enough. How could one person make a difference? Wasn't it better to just go with the crowd, live up to expectations instead of having your own opinion? Do you have your own opinion if everything you do is judged by the world around you? If you are looking for yourself, can you make your own decisions?

The world is a beautiful piece of art and I'm a microscopic small part of a beautiful world. So I'll stop looking for myself and I'll start creating. Like these flowers between the rocks that found their way to the sun, I will find my way to the light. Not just stop leaving shit behind, but be the good, like I saw the good and happiness in the world. Make my own decisions about what I think and how I respond to something, without society telling me my opinion. Deciding how I feel because I choose how to react. Starting with myself, the microscopic small part, choosing to be the good.

I'm starting with myself. Not only because I know now that every little part is helpful, but also because I need to learn how to really love myself before I can spread positivity. How can I accept myself, even though I don't look like the image of beauty we created? How can I be proud of myself, if I didn't live up to the success I expected from myself. How can I be happy for someone when I can not get that thing myself? How can I stop leaving shit behind and be nice in a world where kindness is seen as weak?

The world is a huge, beautiful piece of art and we are microscopic parts of a beautiful world. The upcoming weeks I will be looking for ways to not only believe in the goodness of the world but to be the good. No, no worries, I will not force you to become a vegan, but I'm interested to share the experiences of this new adventure with you guys. How can I treat the world like the beautiful piece of art it is? How can I treat myself like a beautiful microscopic part of that world? How can I spread positivity and kindness, without outnumbering myself? How can you be nice to others, but even nicer to yourself?

After half a year of blog-silence, I will start today with my new series: BE THE GOOD. A search to how I can escape the pressure and expectations of society and spread a new message, how we can all be the best version of ourselves in this beautiful world. Will you search with me?

You Might Also Like

0 reacties