Hoe gaat het in de liefde?

december 23, 2019



Het was op kerstavond een paar jaar geleden. Ik droeg een foute kersttrui en had net genoten van een veel te uitgebreid kerstdiner van mijn stiefvaders hand. Met een glas wijn aan mijn lippen keek ik toe hoe mijn stiefzusjes en aanhang zich over mijn telefoon bogen, zich verdiepend in mijn Tinder profiel. Ze swipeten wat heen en weer, lachten om de vreemde foto's die voorbij kwamen, stuurden wat berichten en hielden af en toe het scherm mijn kant op gericht: 'Kijk Britt, is dit niet iets voor jou?' of 'Wat vind je hiervan?'. 
Ik denk dat ik deze vleeskeuring altijd verafschuwt heb. Ook al deed ik er, net als de rest van de wereld, keihard aan mee. Toch woog de adrenaline van een like nooit op tegen het dagenlang hopen dat die ene droomjongen mij ook naar rechts zou schuiven, ook al wist ik dat hij veel te hoog gegrepen was voor mij, wat het gevoel van 'de vleeskeuring' alleen maar erger maakte. Na alle: 'Wat doe je nu en kan ik langskomen'-berichten van volkomen vreemden heb ik de app in paniek minstens 10 keer verwijderd, om hem vervolgens een paar maanden, weken, dagen, seconden later weer te installeren. 
Misschien ben ik er wel niet voor gemaakt dacht ik altijd. Voor de liefde. Vroeger al, toen ik door mijn vriendinnen een of andere club in gesleept werd, voelde ik me totaal misplaatst. Tussen alle korte jurkjes en sexy losse heupen, voelde ik me alleen maar ongemakkelijk en onzekerder dan ik ooit eerder was. En terwijl de Sendra-riemen om me heen alleen maar aan het azen waren naar hun prooi van de avond, gingen mijn ogen alleen naar hen. Werd ik afgeleid door hun zelfvertrouwen, hun lef en hoe sexy zij zich leken te voelen. Al droegen ze een veel te groot overhemd en dronken ze bier in plaats van een fancy cocktail. Ze zagen eruit alsof ze wisten hoe ze iemand moesten versieren. Ik wist dat niet, ik denk dat ik dat nooit geweten heb en ook nooit écht de drang gevoeld heb om de fijne kneepjes ervan te leren. 
Daarom was ik laat bij het feestje. Terwijl al mijn vriendinnen om me heen al serieuze interesse kregen in jongens op hun dertiende en vriendjes hadden op hun vijftiende, bleef ik alleen. Gefocust op mijn toekomst, mijn carrière. Iedereen om me heen ontwikkelde zich in een normale puber, geïnteresseerd in het andere geslacht. Of in hetzelfde misschien, zijn of haar eigen problemen ervarend. Hongerig naar een gevoel dat iets wakker maakte in hun onderbuik dat ze nog nooit eerder gevoeld hadden. Dat gevoel ontwikkelde zich bij mij niet echt. Ik keek nog Rocket Power toen Spuiten en Slikken het gesprek van de dag was. Ik ging liever thuis in bed Grey's Anatomy kijken, dan dat ik me op vrijdagavond tussen de zwetende, flirtende lijven wurmde.

Het is een soort gewoonte. Je komt iemand tegen, je vraagt hoe het gaat, wat die gene doet, hoe het met zijn ouders gaat en dan switcht het gesprek toch al gauw naar: 'Zo, hoe gaat het in de liefde?' Ik denk dat ik niet echt door had dat we een grens overschreden waarin het oké en zelfs normaal was om aan tafel in detail over ons seksleven te praten. De enige seksuele ervaring die ik had waren de scenes tussen Meredith Grey en dokter McDreamy en dus was het voor mij een hele shock dat ik schijnbaar achter liep. Het duurde even voor ik om de ongepaste grappen kon lachen, voor ik kon doen alsof ik wist waar ze het over hadden en zelfs af en toe een gepaste opmerking kon maken. Gek eigenlijk, het lijkt totaal sociaal geaccepteerd om alles te vertellen over waar je het het liefste doet en welk standje je recentelijk uitgeprobeerd hebt, maar niet om eerlijk op te biechten dat je er nog niet aan toe bent om met iemand het bed te delen. 
'Hoe kan dat nou? Je bent zo'n leuke meid.' Voelt altijd een beetje alsof er ook een groep niet-leuke-meiden bestaat die het niet verdienen om ooit iemand te beminnen zoals de leuke meiden dat wel mogen doen. En, hoewel het een compliment is, dank daarvoor, is het natuurlijk geen reden voor een geslaagd liefdesleven, als je daar al naar op zoek bent.
'Je moet wel een beetje je best doen om mensen te ontmoeten.' Ik weet dat het sociaal gezien nog niet geaccepteerd is om maagd te zijn boven je twintigste en dat het als saai beschouwd wordt om op zaterdagavond in je pyjama op de bank met een kop thee en een rol koekjes weg te zwijmelen bij films van Robert Pattinson, maar dat is nou eenmaal wel wat ik liever doe dan me lam zuipen in een café. 
'Dus Britt, hoe is het nou in de liefde?' En dan weet ik dus gewoon grammaticaal al niet wat ik moet antwoorden. Gaat het alleen goed als ik iets te vertellen heb en dus automatisch slecht als ik niks te vertellen heb? Maar slecht kan ook betekenen dat het écht niet goed gaat en dus antwoord ik dan 'niks' hoewel dit taaltechnisch de vraag niet beantwoord.
'Ja, een beetje saai. Niks te vertellen. Ja, er stapte gisteren wel iemand uit de tram toen ik erin stapte, die was wel knap. En ik kijk nu een serie met een van die knappe dokters van Grey's, dus dat is ook wel leuk.'

Het is weer bijna kerst. Kerstavond zullen we aan tafel zitten met de hele familie. Tinder is al een hele tijd niet te vinden tussen mijn apps en hoewel Robert Pattinson dit jaar weer niet naast me aan zal schuiven, ben ik eindelijk oké met het feit dat ik alleen ben. Want het is oké om alleen te zijn. Een leven alleen kan minstens net zo leuk zijn als een leven samen. Als er een man of een vrouw naast me aan de overvloeiende kersttafel past (mijn moeder zegt altijd dat hij te vol is en er dus geen plek is voor mijn eventuele toekomstige aanhang) is dat een prachtige toevoeging aan een nu al prachtig leven, geen onmisbaar feit. 
Dus antwoord ik vanaf nu: 'het gaat heel goed in de liefde.' Ik geniet intens van de tijd die ik met mijn familie doorbreng. Van de warmte die mijn vrienden me geven en vooral van mijn liefde voor mezelf die ik recentelijk gevonden heb en voorlopig niet laat gaan. Er mag altijd iemand bij komen die me lief heeft voor wie ik ben en die zijn of haar leven met me delen wil, maar ik wil nooit 'de liefde' enkel aan het hebben van een partner verbinden. Ik lief mijn familie, ik lief mijn vrienden, ik lief het leven en ik lief mezelf. En dat is ook een liefdesleven, want het is een leven vol liefde.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
SO, HOW ABOUT YOUR LOVE LIFE?

It was Christmas Eve a few years ago. I was wearing an ugly Christmas sweater and I just enjoyed the far to extended Christmas dinner my stepdad made. I was watching them with a glass of wine in my hand. My stepsisters and their boyfriends were focussed on my Tinder profile. They swiped a bit left and right, laughed at the weird pictures some guys posted, send a few messages to my matches and then put the screen in front of my face: 'Look Britt, is this not something for you?' or 'What do you think of him?' 
I think I never actually enjoyed this meat inspection. I just did it because everyone else did. But the adrenaline of a like was never actually better than the days of hoping this dream guy would swipe me to the right, even though I knew he was out of my league, which made the feeling of 'meat inspection' even worse. After all the: 'What are you doing and can I come over'-messages of total strangers I panicked and deleted the app at least 10 times, to reinstall it only a few months, weeks, days, seconds later.
Maybe I'm not made for this, I always thought. For love. When I was younger and my friends took me to some club, I felt misplaced. In between all the short dresses and the sexy moving hips, I just felt uncomfortable and more insecure than I ever was before. And while the Sendra-belts around me aced for their prey of the evening, I could only focus on them. Was I distracted by their confidence, their courage and how sexy they seemed to feel. Even if they were wearing an oversized blouse and if they were drinking a beer instead of a fancy cocktail. They looked like they knew how to hit on someone. I did not know how to do that, I think I never knew and I never really felt the urge to learn how to.
That's why I was late to the party. While all my friends around me got seriously interested in boys at thirteen and had boyfriends at fifteen, I stayed alone. Focused on my future, my career. Everyone around me developed into a normal teenager, interested in the other gender. Or maybe the same one, dealing with their own problems. Hungry for a feeling that awoke something in their stomach that they never felt before. That feeling didn't really develop inside me. I was still watching Rocket Power when Sixteen and Pregnant was the talk of the day. I'd rather watch Grey's Anatomy in bed, than go out on Friday night and be in between all these sweaty bodies. 

It became a normal habit. You bump into someone, you ask how it's going, what this person is doing, how their parents are and then the conversation naturally switches to: 'And, how about your love life?' I think I never really realised when we crossed a line where it was okay or even normal to talk very detailed about our sex lives in public. The only sexual experience I had where the scenes between Meredith Grey and Docter McDreamy en so it was a shock for me that I was apparently behind. It took me a while before I could laugh at dirty jokes, before I could pretend I knew what they where talking about and before I could say something that actually made sense. Strange really, how it seems totally acceptable to tell to everyone where you like to do it and which position you tried recently, but not to honestly confess you are not ready yet to share the bed with someone.
'How did that happen? You are such a nice girl' always feels like there is also a group of not-nice-girls who don't deserve to cherish someone like the nice girl get to do. And, even though it's a compliment, thanks for that, it's not a medicine for a successful love life, if that's what you're looking for.
'You have to at least try to meet someone.' I know it's socially not accepted to be a virgin above twenty and that it's considered boring to enjoy your Saturday night in pajamas on the couch with a cup of tea and a roll of biscuits with movies that include Robert Pattinson, but it's what I like to do more than get drunk in some club. 
'So Britt, how about your love life?' And then I just never grammatically knew what to answer. Is it only going well if I have something to tell and automatically bad when I don't have anything to tell? But bad could also mean it's really not good and so I want to answer 'nothing' even though language technically that's not an answer to the question. 
'Well, a bit boring. Nothing to tell. Yesterday some came out of the bus when I got in and he was kind of cute. And I'm watching a new series now with one of the hot doctors from Grey's, so that's nice.'

It's almost Christmas again. Christmas Eve we will be having dinner with the whole family. Tinder hasn't seen my phone in a long time and even though Robert Pattinson will not be sitting next to me this year, I'm actually very fine with the fact that I'm alone. Because it is fine to be alone. A life alone can be just as fun as a life together. If a man or a woman wants to join me at the already overflowing dinner table (my mother always says it's too full and so there's no place left for my future plus one) it would be a beautiful addition to an already amazing life, not an essential fact.
So from now on I will answer: 'My love live is amazing.' I'm intensely enjoying spending time with my family, the warmth I get from my friends and especially the love for myself I recently found and will not let go anytime soon. Someone is always welcome that loves me for who I am and wants to share his or her life with me, but I will never connect 'love' just to having a partner. I love my family, I love my friends, I love life and I love myself. And that's also a love life, because it's a life filled with love.

You Might Also Like

0 reacties